Forwarded fromThe Critical frame
سینما، در حقیقت نشاندادن است. وقتی از کسی میخواهیم چیزی را ببیند، آن چیز را برای او تعریف نمیکنیم، بلکه آن چیز را نشان میدهیم. میان تعریفکردن یکچیز و نشاندادن یک چیز تفاوتهایی وجود دارد که به ارتباط میان جهان و زبان بر میگردد. زبانشناسان قرن بیستم از فرگه و دوسوسور تا پیرس و ویتگنشتاین، همه بر این دریافت تاکید میکنند که هیچ ارتباط ذاتیای میان زبان و جهان وجود ندارد. بلکه تمامِ ارتباطِ میان زبان و جهان، قراردادی است. مثلاً هیچ ارتباطی میان سیب به عنوان یک میوهی خوردنی و کلمهای که از کنار همقرار گرفتن و همنشینی سهعلامت/فرم تصویری «سیب» شکل میگیرد وجود ندارد. چنین توصیفی ما را قادر میسازد که تکثر کلماتی که یک مرجع دارند را توضیح دهیم. برایِ مثال یک شی که اینهمانِ خود است، در زبانانگلیسی مدلولِ «apple» است و در زبانفارسی مدلول «سیب». یعنی دو فرم متفاوت در دو جامعهی متفاوت به یک شیِ اینهمان اشاره دارند. واقعیت این است که تمام ارتباط میان اُبژهها و زبان، وابسته به زمینهی اجتماعی کاربرد آن است و نه حقیقتی مستتر در فرم واجی فرمها.
September 2, 2026 26
