Forwarded fromThe Critical frame
برایمثال قاببندی به عنوان یک شگرد حذفگرایانه تعیین میکند چه چیزی دیده شود و چه چیزی حذف گردد. نور بر عنصر خاصی تأکید میگذارد و کنتراست یا نقطهی توجه مشخصی خلق میکند. حرکت دوربین توجه را جابهجا میکند و تدوین با برشها و توالی نماها مسیر ادراک تماشاگر را تنظیم میکند. بنابراین میتوان گفت سینما صرفاً بازنماییِ جهان نیست. بلکه سازوکاری است برای سازماندهی و هدایت التفاتِ تماشاگر. یعنی سامان دادن به اینکه چگونه، به چه چیزی و با چه ترتیبی آگاه شویم. در کتاب «تئوریهای اساسیفیلم» نوشتهی آندرو هم در فصل پایانی به موضوع پدیدارشناسی اشاره شده. اما در حقیقت نسبت «پدیدارشناسی»(Phenomenology) و نگرش پدیدارشناسانه با «سینما» و «تجربهی سینمایی» چیست؟
September 2, 2026 22
