نعنـاعِ‌تلـخ‌شـده

پس کلماتت رو برای خودت نگه‌دار.
و جمله شدنشون رو به رخ سایه‌ی وجودِ من نکش.
وقتی با کلمه‌های تو تبدیل به یک سیاهیِ مطلق نشدم که تو با پس‌گرفتنشون ازم، تبدیل به یک راه نجات بشی.
تو خواهانِ این تاریکی بودی؛
و من برده‌ی مطیعی برای تو، تا دوری کنم از تمام روشنایی‌های وجودم.
تو به دنبال یک سیاهی بودی؛
و من سایه‌‌ی تباه شده‌ای به روی احساساتِ آسیب‌دیده‌ام، تا محروم بمونم از آخرین شانسِ زنده موندنم.
پس نورِ قلبت رو برای خودت خرج کن.
و طلوعش رو به یک روحِ به تاراج رفته تحمیل نکن.
وقتی من با طلوعِ ماه، به تاریک بودنم ایمان آوردم و یک روزنه‌ی زنده، هرگز نمی‌تونست برای فرار از یک مرگ ذره‌ای نزدیک به کافی بودن، باشه.

تموم شد پیچکِ خوش‌پیچه‌ی قلبِ من؛
بالاخره برای من تموم شدی شکوفه‌ی تلخِ احساسات.
تو تبدیل شدی به یه رهگذرِ چشم‌نواز برای نگاهِ انتظار کشیده‌ی من و به انتهای خودش رسوندی، تحملِ شنیدن مکرر صدای بوق تلفن قدیمیِ اون طرف خیابون رو.
من زیر نگاه خودت رهاش کردم، اون بند پنهان شده‌‌ی بین قلبم و دستای بوسیدنیت رو تا قطع بشه آخرین تماسی که بی‌جواب برای من رهاش کردی..
باورم کن نگاهِ‌من، اين‌بار واقعا خشک کردم وجودِ خوش‌رنگِ پیچکمو.

تو.. یه رویا بودی.
وحشتناک‌ترین رویای من.
و فقط به لبخندت باختن برای من کافی بود تا مبتلا شدنم بهت رو تا مغز و استخونم احساس کنم.
کافی بود تا غرق شدنم زیر بارِ رویاهای بی‌انتهام رو به جون بخرم..

من.. لبخندم، شادیم و زنده بودنِ روحم رو به رویای تو باخته بودم و خیلی دیر کردم برای نجاتِ خودم.
اونقدری دیر که جدا شدنم از دنیای داشتنت برای زندگی کردنِ یه کابوس کافی بود. اونقدری کافی، که نداشتنت سیاه‌‌ترین رنگ رو توی بیداریم به خودش گرفته باشه.

و در آخر؟ تو من رو توی رویای خودت حبس کرده بودی و من برای پناه آوردن به واقعیت بیش‌از حد خسته بودم..