ماه‌سور؛

خونِ قلم را روی تنِ کاغذ به رقص درمی‌آورم تا شاید روزی جملاتِ ناتمامِ قلبِ خسته‌ام با منطقِ بی‌رحمانه‌ات به تکامل رسند.

مینویسم برای معشوقه‌ی بی‌عاطفه‌ای که بی‌رحمانه با صدایِ عاجزِ قلبِ نداشته‌ام می‌رقصید.

سه بهار گذشته،هزاران فنجانِ قهوه سرد شده،سیگارهایِ نیمه سوخته‌یِ زیادی باقی مانده،چندین موی سپید...و تو هنوز هم نیامدی.

آخر میدانی؛تو همیشه پایِ رفتن را داشتی
دلِ طرد کردن و بی‌پناه کردن...

از تو گِله‌ای ندارم...از قلبِ بی‌جانم گِله دارم که تورا چون نیمه‌یِ عمر خود می‌دانست
رفتی و آن نیمه‌یِ عمر را به هدر داده‌ای

معشوقِ قلبِ بی‌جانِ من، آدم ها همیشه بوی چیزی را می‌دهند که بیش از هرچیزی دلتنگ آن باشند
و تو بی‌رحمانه بویِ او را میدادی...

هنوز هم چشم انتظارم تا بیایی و بگویم:
(من و پروانه‌‌ها منتظرت بودیم...پروانه‌ها دلتنگت بودند.)