домЛуны

و از آن‌ها بیزار نیستم، تنها گاهی نمی‌خواهم ببینمشان، با آن‌ها حرف بزنم یا صدایشان را بشنوم. می‌پرسی چرا؟ چون برایم ترسناک‌اند. بیشتر از هر فیلم ترسناکی، آن‌هایی می‌ترسانندم که لبخند بر لب دارند و زهر در دل. کسانی که ″دوستت دارم″ را با دروغی شیرین بر زبان می‌آورند، اما در سکوت، تیغی در دست پنهان دار…

[media, no text]

A Million Miles Away

«نه بوی خاک نجاتم داد،  نه شمارش ستاره‌ ها تسکینم. چرا صدایم کردی؟»

[media, no text]

میان تمام واژه‌هایی که در نبودت بلعیدم، میان تمام سکوت‌هایی که صدایم را خفه کردند، هنوز یک حقیقت در قلبم روشن است: تو امن‌ترینِ ترس های منی آخر، نه می‌توانم از تو بگذرم، نه می‌توانم بی‌هراس به سمتت آیم. تو همان پناهی که زخمش جان می‌سوزاند، همان آغوشی که آرزوست، آغوشی تهی و پوچ همان مرهم جان گرفته از…

[media, no text]

[media, no text]

[media, no text]

[media, no text]

[media, no text]

[media, no text]

ســاحـل‌ غـم

نپرس که: دوستم داری؟! که داشتم و هنوز هم..؛