فرمانده‌‌ی نعنا(rest)

درد داشت
دیدن خستگی‌های پسر مقابلش که همه‌ی وجودش شده بود، دیدن غم توی چشماش، اون چشمایی که کل زندگیش توش خلاصه می‌شد..
اون پسر همه‌ چیز تهیونگ بود و حالا باید شاهد درد کشیدنش می‌شد بدون اینکه بتونه کاری کنه و این... خودِ درد بود.
دستی توی موهای پسرک غم‌دیدش کشید و با دیدن تارهای برف‌گونی که خیلی مشهود نبودن اما هربار چشم تهیونگ رو می‌گرفتن به زور لبخندی روی لب‌هاش نشوند، لبخندی که به چشمش نرسید و فقط لب‌هاش رو تزئین کرد، لبخندی که دردناک تر از هزار بار اشک ریختن بود

و سکوت چیزی بود که حالا بین اون دو حاکم شد و در ذهن هر کدوم یه هیاهوی متفاوت ایجاد کرد، یه کولاک از احساسات متضاد، یه درد عجیب و غمی که اون لحظه بی‌نهایت و بی‌انتها به‌نظر رسید و خوشحالی‌ دست نیافتنی تر از همیشه. مثل یه جاده ی بی‌ سرو ته که هرچقدر طی بشه باز هم به آخرش نمی‌رسی و فقط سراب می‌بینی؛

حالا دیگه انگار حرفی برای گفتن نمونده بود، می‌دونست جونگکوک دیگه کلمه ای برای ساختن جمله توی ذهنش نداره. می‌دونست ذهنش الان خالی تر از خالیه، یه برهوت از پوچیِ بی‌پایان. اون لحظه آغوش تنها چیزی بود که می‌تونست به تک الماسش هدیه کنه و این‌کار رو هم کرد.