-او

در نقشه‌ی کائنات، ایران زمین، میانِ آشیانِ بوف زیستن دارد.

جنوبِ عزیزم، نمی‌دانم برایت چگونه بنویسم، نمی‌دانم چگونه غمِ غریب افتادنت را با قلمِ بی‌‌رمق برای نوشتن، بیان کنم. تنها شرمندگی برای ما باقی مانده در برابر اسمت. جنوبِ عزیزم، قلبِ مِهر ایران زمین.

واژه‌ها در بیان غم این مرز و بوم خوار گشته‌اند.

عزایِ حسین می‌گیرند ولی مرگ فرزند دیگری شادمانشان می‌کند‌. منکر عزاداری نیستم ولی نابینا هم نیستم. قطره‌های اشکی که برای غریب بودن زینب ریختند و ندیدند که اینجا چه غریبانه مادران به داغ جگرگوشه‌هایشان می‌نشینند،بدون داشتن اجازه‌ی عزاداری. آری عزیزِ هموطن هردوی ما مرثیه‌ای داریم اما اینجا تفاوت می‌کن…

the cure

"مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم"

در دفتر تقویم، هر روز خاطره‌ای با تو دارم. حتی برای روز‌های نبودنت.

تو حیثیت عشق را به بازی گرفتی.

ما چون ز دری پای کشیدیم، کشیدیم امید ز هر کس که بریدیم، بریدیم دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند از گوشه‌ی بامی که پریدیم، پریدیم رم دادن صیدِ خود از آغاز غلط بود حالا که رماندی و رمیدیم، رمیدیم _وحشی‌بافقی

Gone With The Sin

oh my darling, we can't do this again.

[media, no text]

این روزها برای من شبیه دوره‌ایِ که زمان شکل معمولش رو از دست داده باشه. صبح‌ها بیدار می‌شم و فکر می‌کنم همه‌چی مثل قبلِ، اما کافیه از خونه بیرون بزنم تا بفهمم چیزی توی هوا عوض شده؛ چیزی که نه دیده می‌شه، نه دقیق می‌شه اسمی روش گذاشت، اما روی همه‌چی سایه انداخته. من توی خیابون‌هایی راه می‌رم که ظاهرا…

چیزی در وجود انسان هست، که بیشتر از زبان حرف می‌زند و بیشتر از چشم‌ها حقیقت را فاش می‌کند. گاهی آرام می‌لرزد؛ بی‌آنکه صدایی از اضطراب شنیده شود. گاهی قوی و محکم می‌شود؛ انگار تمام اراده‌ی یک انسان در آن جمع شده است. می‌تواند آغازگر یک آشنایی باشد، پایان‌دهنده‌ی یک جدایی، یا پلی میان دو قلب که هیچ وا…