با ورود اسلام، مهرازی ایران از نو آغاز نشد و گذشتهاش را کنار نگذاشت.
ایوان باقی ماند.
گنبد باقی ماند.
آجر و شیوههای طاقزنی ادامه یافتند.
منطق پوشاندن فضا و سازماندهی معماری نیز فراموش نشد.
اما این تداوم، تکرار ساده گذشته نبود. عناصر پیشین وارد جهان تازهای شدند، کارکردهای دیگری یافتند و با نیازها و اندیشههای دوره اسلامی بازتعریف شدند.
فرم ماند؛
اما معنا دگرگون شد.
شاید دقیقتر باشد بگوییم معماری ایران پس از اسلام نابود نشد؛ بازمعنا شد.
مبنای تاریخی این روایت، تداوم ایوان، گنبد، آجر و شیوههای ساخت ایرانی در معماری دوره اسلامی است.



















