دراز کش روی کاناپه باریک می مانی، دست ها پس گردن، زانوها بالا. خیره به سقف، شکاف ها و پوسته ها و لکه ها و برآمدگی هایش را کشف می کنی. دلت نمی خواهد کسی را ببینی، حرف بزنی، فکر کنی، بیرون بروی، تکان بخوری.
روزی است مثل امروز قدری دیرتر، قدری زودتر، که بی غافلگیری می بینی یک جای کار ایراد دارد و بی تعارف بلد نیستی و هیچ وقت هم بلد نخواهی شد زندگی کنی.
مردی که خواب است | ژرژ پِرِک
ترجمه ناصر نبوی.
@sajjadniroumand
Forwarded fromسجاد نیرومند
August 12, 2026 108 1
