منِ خام

اشکالی ندارد. فدای یک تار از موهایم، که دیگر جا نمی‌ماند روی کتت.

یا حداقل تکه‌ای از پوستت را، برای مواقعی که نیاز به پاک کردن اشک‌هایم دارم.

عزیزم کاش دستت را روی صورتم جا می‌گذاشتی.

حتا حالا دیگر مطمئن نیستم که منتظر چیزی هستم یا نه.

آیا شما هم خاطره‌ای دارید که هرگاه به آن فکر می‌کنید، گلویتان خشک شود، سرتان بی‌اختیار به چپ و راست حرکت کند، پلک‌هایتان از شدت فشار بسته شوند و انفجاری کبود از سیاهی و درد، پشت چشمانتان شکل بگیرد؟

تو هیچوقت سرگرمی من نبودی. شور زندگانیم بودی. و این تقصیر من بود که شورت را در آوردم. دوستت دارم. دیگر نه بدان شکلی که قبلا داشتم. ساده‌تر. فراموش شدنی‌تر. و بیشتر و بیشتر، مستعد پاک شدن. درست مثل آخرین عکست که دیروز پاک کردم. یعنی قرار است پاک کنم.

دنیا را که دارد آب‌ می‌برد، کاش مرا هم خواب می‌برد.

کی‌ گل شب‌بو رو از شاخه چیده؟

گل شب‌بو دیگه شب‌بو نمیده

من یک غبطه‌ام به حال تمام پروانه‌های سرگردان دنیا. من یک غبطه‌ام، به آزادی و رهایی جاری در پرواز. من یک مبدا مشخصم و تو، مقصد نهایی. ای‌کاش بال بودم و باد. ای‌کاش، در کسری از ثانیه وزیده می‌شدم به تو و در آغوش تو تا فردا خاموش می‌شدم. پروانه‌ها با قفس غریبه‌اند، همانطور که من با فاصله از تو غریبه‌ام…

‏آن شبی که چشم بستم و برای فردا لبخند زدم، یادت هست؟ ‏تو فردای آن شب بودی.

به امید نور نشسته‌ام. اما از طرفی انجام دادن خیلی کارها در تاریکی راحت‌تر است. مثل خوابیدن، بوسیدن، اعتراف کردن، رها کردن، رها کردن، رها کردن.

در این دقایق، به درد هیچکس نمی‌خورم و به کار هیچکس نمی‌آیم، حتا خودم‌. احساس می‌کنم زوارم در رفته و این سرگردانی‌ای که بنا بود موقتی باشد، قراردادی ابدی با زندگی کوتاهم بسته. در این دقایق، احساس می‌کنم هرز رفته‌ام، از لای دستانی لیز خورده‌ام و در جوبی پر خروش، سقوط کرده‌ام. نه. دیگر بنا نیست برای با…

آنقدر خسته‌ام که اگر‌ پرنده هم بودم، می‌نشستم روی‌ یک کرگدن تا به یک جایی برسانتم.