شعر ودکلمه❤️

پنجشنبه‌ها بی‌تو، دل عجیب بهانه‌گیر می‌شود... نه صدایی می‌آید که آرامم کند، نه حضوری هست که دلم را قرص کند. فقط خاطره‌ها هستند که بی‌اجازه می‌آیند، کنارم می‌نشینند و از تو می‌گویند... از تویی که نیستی، اما ردِ حضورت هنوز در تمام لحظه‌های زندگی‌ام جاری‌ست. پنجشنبه‌ها که می‌شود، دلم میان آسم…

گیریم که صلح شده فردا چه‌می‌کنید؟ با داغ‌های مانده به جان‌ها چه می‌کنید؟ گیریم صلح بر سرِ میدان قدم زند با بغضِ مانده در نفسِ ما چه می‌کنید؟ گیرم صدای زجه‌ی مادر خموش شد با گوش‌های خسته زِ غوغا چه می‌کنید؟ رفتند دوستان و جوانی غروب کرد با قاب‌های خالیِ سیما چه می‌کنید؟ خون بر زمین نشست و زمین سر…

دل سوی تو آورده پناه از غم دنیا  این طفل، یتیم است در آغوش بگیرش

نمی‌دانم جادوی صدایت چیست، اما هر بار که می‌شنومش، دلم بیشتر از قبل به سمت تو کشیده می‌شود؛ انگار میان تمام صداهای دنیا، فقط صدای تو راهِ رسیدن به آرامش قلبم را بلد است

از من تنها نام تو مانده است چراغی کوچک در انتهای این همه تاریکی هر بار که جهان از من روی می‌گرداند به سوی تو برمی‌گردم و راهی پیدا می‌شود. من سال‌هاست در بیابانِ شب قدم می‌زنم بی‌آنکه گم شوم از من تنها تو مانده‌ای و همین برای ادامه دادن کافی‌ست

فدای دست‌های تو که هرگز در دست‌های من نبودند، و با این همه سال‌هاست گرمایشان را در سردترین لحظه‌های زندگی به یاد می‌آورم. کجایی؟ جهان از آدم‌ها پُر است، اما گاهی نبودنِ یک نفر آن‌قدر بزرگ می‌شود که از همهٔ جهان بیشتر به چشم می‌آید. من در ازدحام روزها نام تو را مثل چراغی کوچک با خود حمل کرده‌ام، …

خلاصہ‌ی  همہ ی بهانہ ها این است         #تــــو از یادم نمی‌روی...

نبودنت ... دلتنگی عمیقی ست در دلم تلخ تر از هزاران عصر دلگیر جمعه ...!!

ای در دلم عزیزتر از جان ڪه در تن است جانی ڪه در تن است مرا از برای توست..

گاهی خوابت را می‌بینم بی‌صدا بی‌تصویر مثلِ ماهی در آب‌های تاریک که لب می‌زند و معلوم نیست حباب‌ها کلمه‌اند یا بوسه‌هایی از دل‌تنگی

[media, no text]

. "خوش به حال باد..!" ڪَونه‌هایت را لمس می‌ڪند و هیچ‌ڪس از او نمی‌پرسد ڪه با تو چه نسبتی دارد..! ڪاش مرا باد می‌آفریدند تو را برڪَ درختی خلق می‌ڪردند؛ عشق‌بازےِ برڪَ و باد را دیده‌ای..؟! ⦉ در هم می‌پیچند و              عاشق‌تر می‌شوند...⦊

گاهی  دلمان  به یک سکوتِ در آغوش‌گیرنده محتاج است؛  مکانی دور از چشم‌ها،  جایی که اشک‌ها  بی‌پروا  از گونه‌ها سر بخورند  و حسرت‌ها،  آرام  در آغوشِ تنهاییِ ما  گم شوند...  برای آن تمامِ ناگفته‌ها،  آن تمامِ حسرت‌ها،  و آن تمامِ عشق‌هایی که  پیش از آنکه  جان بگیرند،  در سینه‌هایمان  …

منم که مانده‌ام کنون به پای چشم‌های تو شدم فدای غمزه‌ و ادای چشم‌های تو چو ماهِ تازه می‌دَمی به آسمانِ تیره‌ام شبیه معجزه شده صفای چشم‌های تو