یه زمانی فکر میکردم اگه زیادی نترسم، شاید زندگی هم باهام مهربونتر باشه. اما انگار زندگی دقیقاً همون راهی رو رفت که همیشه ازش فرار میکردم. از تنهایی ترسیدم، تنها شدم. از دل شکستن ترسیدم، شکستم. از بیپناه موندن ترسیدم، و یه روز چشم باز کردم و دیدم باید همه چیز رو خودم به دوش بکشم.
این روزها دیگه از اتفاقها نمیترسم؛ چون بیشترشون رو زندگی قبلاً سرم آورده. فقط خستهام... خسته از اینکه هر بار فکر کردم بدتر از این نمیشه، دنیا ثابت کرد هنوز چیزهای زیادی برای از دست دادن دارم. شاید همین سختیها منو ساکت کرده، اما هنوز یه گوشهی دلم آرزو میکنه یه روز برسه که مجبور نباشم از فردا بترسم.
2
1
1۲۰ تیر ۱۴۰۵ ۱٫۱ هزار ۸