خیلیها دیگر دنبال آرزوهای بزرگ نیستند. آرزوها کوچک شدهاند؛ به اندازهی یک شب خواب راحت، چند ساعت آرامش، یا نگرانی کمتر برای فردا. انگار زندگی آنقدر سنگین شده که آدمها به جای ساختن آینده، فقط سعی میکنند از امروز عبور کنند.
در خیابان که راه میروی، چهرههایی را میبینی که هر کدام قصهای از جنگیدن دارند؛ جنگیدن با گرانی، با ناامیدی، با استرس، با خبرهای بدی که تمام نمیشوند. مردمی که سالهاست بارهای زیادی را روی شانههایشان حمل میکنند و با این حال هنوز سر پا ماندهاند.
تلخترین بخش ماجرا این نیست که مردم خستهاند؛ تلخترین بخش این است که خستگی برایشان عادی شده. آنقدر به فشارها عادت کردهاند که دیگر کمتر از دردهایشان حرف میزنند. لبخند میزنند، شوخی میکنند، اما در دلشان چیزهایی هست که هیچوقت به زبان نمیآید.
و شاید رئالیسمِ سرد همین باشد؛ اینکه بفهمی خیلی از آدمها این روزها قوی نیستند، فقط چارهای جز ادامه دادن ندارند.
ایرانِ این روزها



