انقدر پُرم که گاهی فکر میکنم تمام غمهای دنیا راهشان را به دل من پیدا کردهاند. انگار هر چیزی که دیگران فراموشش کردهاند، در من مانده است. لبخند میزنم، حرف میزنم، زندگی میکنم، اما زیر این ظاهر آرام، شلوغیِ عجیبی جریان دارد. خستهام از این همه باری که هیچکس نمیبیند؛ از این همه احساسی که جایی برای رفتن ندارند. بعضی روزها فقط دلم میخواهد برای چند دقیقه، ذهنم ساکت شود و قلبم یادش بیاید که آرامش چه شکلی بود.
1
1
1
1۱۰ تیر ۱۴۰۵ ۱٫۱ هزار ۱۰