🍃
خاستگاه شرقی زبان
عبارات سامی و آرامی برساختههایی الهیاتیاند، نه مقولات تاریخی یا زبانشناختی. در دهۀ ۱۷۸۰ میلادی، آیشهورن در مکتب گوتینگن، این عناوین را بر پایۀ افسانۀ فرزندان نوح در سِفر پیدایش پیشنهاد داد.
طبق کتاب یهودی «جاشر»، ایلام، آشور، ارفکشاد، زیزی، لود و آرام فرزندان سام شمرده میشوند؛ نامهایی که در اصل جغرافیایی و قومی بوده و در زمان تبعید بابل، وارد روایتهای دینی شد و جعل گردید.
در برابر این روایت، کتیبههای میانرودان از جمعیت «اَرومو/آمورو» در زاگرس خبر میدهد که در حمله به اکد در دوران نرامسین نقش داشتند. این جمعیت وارث زبانی کهن و تصریفی بود که از اوایل نوسنگی در غرب فلات ایران رواج داشت و بعدها با نام «آمو» در فلسطین و مصر ظاهر شد. این زبان، برای هخامنشیان و میانرودانیها بومی بود.
از سویی، داریوش در بند ۷۰ بیستون از خطی ایرانی بر چرم گزارش میدهد؛ خطی که نیای خط پهلوی و فارسی است. زبان نیز وجود داشت، اما نام و هویت تحمیلشده بر آن جعلی است.
بازپسگیری این حافظه، مستلزم تمایز میان خط و زبان است؛ افشای خلط این دو مقوله، که با تردستی، هر بار یکی دلیل دیگری عنوان میشود.
@oldhistor
1September 4, 2026 134 8 3
