Musical Hangover

بدن زن، جایی‌ست که سرکوب به عصب می‌رسد. گناه، در عضلات می‌نشیند، میل در ته گلو گیر می‌کند. روان، آن‌قدر در بدن حک شده که نمی‌توان آن دو را از هم تفکیک کرد. زن، روان‌اش را در تنش می‌پوشد.» کاترین میلر |تن زن، روان زن 📸Woman in Broken Mirror, by Erwin Blumenfeld, 1944. @musicalhangover

@musicalhangover

«به‌طور وحشتناکی احساس می‌کنم که روزبه‌روز بیشتر در خود فرو می‌روم. به هرکجا که رو می‌کنم، دیواری مقابلم می‌بینم. زندگی بی‌کرانه است و ما چیزی را به روشنی نمی‌بینیم.» از میان نامه‌های آنتوان . چخوف و اولگا کنیپر @musicalhangover

«زندگی چنان پیش می‌رود که گویی همواره چیزی در حال گریختن است، چیزی که آدمی هرگز به آن دست نمی‌یابد.» مادام بوواری . گوستاو فلوبر #Alternative_dark @musicalhangover

‏همواره دو احساس متناقض را در قلبم حس می‌کنم؛ وحشت از زندگی و اشتیاق به زندگی. شارل بودلر Masterpiece 💥💯 @musicalhangover

«برای ما، تنها، بوسه‌ها می‌ماند.» | اوسیپ ماندلشتام ترجمه‌ی بیژن الهی 🔥⚡️🌌 @musicalhangover

«زندگی چنان پیش می‌رود که گویی همواره چیزی در حال گریختن است، چیزی که آدمی هرگز به آن دست نمی‌یابد.» مادام بوواری . گوستاو فلوبر 🫆🌪 @musicalhangover

تو که نیستی، وقت قدم زدن دست باد را می‌گیرم، دستان نامرئی و خیالی باد را اما دیگر انگشتانم بافته نمی‌شوند لای انگشت‌های تو. گنگ و آرام در قلبم، با من حرف می‌زنی. من دست باد را می‌فشرم، برگ‌های شرابی‌رنگ را له می‌کنم، و همه‌چیز ناگهان طلایی‌رنگ می‌شود. مشکوکم به اینکه نکند واقعاً دست تو در دستم باشد…

[media, no text]

تو هیچ‌چیزی نمی‌گی. اما من تو رو می‌فهمم. تمام سکوت‌هات، انگار داد می‌زنن. تو سکوت کردی، چون این دنیا رو تاب نمی‌آری... چون نقش‌هایی که بهمون دادن، دروغن. و تو تصمیم گرفتی هیچ نقشی بازی نکنی. Persona, 1966 Dir. Ingmar Bergmann @musicalhangover

_تمامی آرزوها بدل به رؤیا می‌شوند، انسان‌های ملول به خانه می‌روند، تا در خواب، شادی و جوانی‌ِ از یادبرده را باز پس گیرند. پرنده‌ها در سکوت بر روی شاخه‌ها گرد هم می‌آیند، و دنیا به خواب می‌رود. _گوستاو مالر |ترانه‌های مرگ کودکان @musicalhangover

«شب، برای من همیشه یک معشوق خاموش بوده است. تنها جایی‌ست که می‌توانم خودم باشم، بی‌نیاز از نمایش، بی‌نیاز از واژه. شب، لباسی‌ست که تنم را به نرمی می‌پوشاند و در تاریکی‌اش، اجازه می‌دهد تنهایی‌ام بدرخشد.» — آنا ایس نین، از دفتر خاطرات Pure art 🎨 ✨️ @musicalhangover

‏«ولادیمیر: تا حالا ترکت کردم؟ استراگون: نه، ولی تو کار بدتری کردی، گذاشتی من برم.» • در انتظار گودو / ساموئل‌بکت @musicalhangover

«باید خودم را از سایه‌ی قضاوت بیرون بکشم؛ از نگاه‌هایی که می‌خواهند مرا تعریف کنند، محدود کنند، خاموش کنند. باید واژگانم را از زیر خاکستر قرن‌ها بیرون بکشم.» اتاقی از آنِ خود |ویرجینیا وولف Masterpiece 🔥 @musicalhangover

هیچ‌چیز آغاز نمی‌شود. هیچ‌چیز تمام نمی‌شود. همه‌چیز در مه ادامه دارد. در خاکستریِ خفه‌ای که نه روشن است و نه تاریک، نه زندگی‌ست و نه مرگ. فقط تعلیق است. تعلیقی که نمی‌خواهد پایان بیابد، چون هیچ‌کس واقعاً زنده نیست تا چیزی را تمام کند. غریبه و مه، یک روایت نیست، یک زخمِ باز است زخمی که نمی‌دانم از…

[media, no text]