خنیاگَر

دیدمت رفتی و داغت جگرم را سوزاند فکر بی‌همسفری با تو سرم را سوزاند @khoniagarr

آزرده دل از کوی تو رفتیم و نگفتی کی بود؟ کجا رفت؟ چرا بود و چرا نیست؟ @khoniagarr

بریدم.

‌ @khoniagarr

دو قدم با «بریدم با دم منطق، طناب وصل ناممکن که این پیوند بی‌حاصل، نمی‌ارزد به اصراری» فاصله دارم. @khoniagarr

ای پر از شوق رهایی رفته تا اوج ستاره در میان کوچه‌ها افتان و خیزانت نبینم

آه از این غربت نزدیک و از آن حسرت دور عشق در سینه من هست و در آغوشم نیست @khoniagarr

لذت وصل نداند مگر آن سوخته‌ای که پس از دوری بسیار به یاری برسد @khoniagarr

من به مرگم راضیم اما نمی‌آید اجل بخت بد بین، زین اجل هم ناز می‌باید کشید @khoniagarr

نمیشه جای بمب رو برگردوند. @khoniagarr

وزن برخی از خاطرات کوچک بیشتر از سال‌ها تجربه زیسته‌ست. سوار ون بودیم. یه لحظه رفت روی دست‌انداز. از خواب پریدم. یه لحظه پیش خودم فکر‌ کردم که نکنه وسط راه پیاده شده باشی. دست‌پاچه شدم. انقدر که قبل از اینکه مطمئن بشم هستی یا رفتی، آب خوردم. چرخیدم، دیدمت و آرام‌ترین دو ساعت زندگیم رو خوابیدم. @kh…

درد او هر شب خبر گیرد ز سر تا پای ما @khoniagarr

جایی نزدیک به سکته. اینجا جز زندان نیست. «خوش آن روزی کاین قفس شکند» @khoniagarr

عاقبت رقیبم زد بوسه لعل جانان را @khoniagarr

عاشقانه زیر بمباران صدای انفجار، آدم رو خلاصه می‌کنه. انگار هر موجی که دیوارها رو می‌لرزونه، لایه‌ای از تو رو هم می‌کنه و می‌بره؛ تا جایی که ازت، فقط ضروری‌ترینت باقی بمونه. چیزی شبیه به تراپی. در اون لحظه‌ها، دیگه جایی برای تظاهر نیست. علاقه‌ها، اگر واقعی نباشن، فرو می‌ریزن؛ دلبستگی‌ها، اگر عمیق …