بیوگرافی الکساندر آلخین (Alexander Alekhine)
بخش دوم
استاد بزرگ سطح بالا (۱۹۱۴–۱۹۲۷)
در آوریل-می ۱۹۱۴، مسابقه بزرگ دیگر شطرنج سن پترزبورگ در پایتخت امپراتوری روسیه برگزار شد که در آن آلخین مقام سوم را پس از لاسکر و کاپابلانکا کسب کرد. بر اساس برخی روایات، تزار نیکلای دوم عنوان «استاد بزرگ شطرنج» را به هر یک از پنج فینالیست (لاسکر، کاپابلانکا، آلخین، زیگبرت تاراش، و فرانک مارشال) اعطا کرد. (ادوارد وینتر، مورخ شطرنج، این موضوع را زیر سؤال برده و بیان کرده که قدیمیترین منابع شناختهشدهای که این داستان را تأیید میکنند، مقالهای از رابرت لوئیس تیلور در شماره ۱۵ ژوئن ۱۹۴۰ نشریه نیویورکر و زندگینامه مارشال با عنوان «۵۰ سال شطرنج من» (۱۹۴۲) هستند.) موفقیت شگفتانگیز آلخین او را به یک مدعی جدی برای قهرمانی جهان شطرنج تبدیل کرد. صرفنظر از اینکه آیا این عنوان رسماً به او اعطا شده یا نه، «به لطف این عملکرد، آلخین هم از نظر خودش و هم در چشم مخاطبان، یک استاد بزرگ شد.» در ژوئیه ۱۹۱۴، آلخین با مارشال در پاریس مشترکاً مقام اول را کسب کرد.
جنگ جهانی اول و روسیه پسا انقلابی
در ژوئیه-آگوست ۱۹۱۴، آلخین در حال پیشتازی در یک تورنمنت بینالمللی مانهایم، کنگره نوزدهم DSB (کنگره فدراسیون شطرنج آلمان) در مانهایم آلمان با نُه پیروزی، یک تساوی و یک شکست بود که جنگ جهانی اول آغاز شد. جایزه آلخین ۱٬۱۰۰ مارک بود (که امروزه از نظر قدرت خرید حدود ۱۱٬۰۰۰ یورو ارزش دارد). پس از اعلان جنگ علیه روسیه، یازده بازیکن «روسی» (آلخین، افیم بوگولیوبوف، فدور بوگاتیرچوک، الکساندر فلامبرگ، ن. کوپلمن، بوریس مالیوتین، ایلیا رابینوویچ، پیتر رومانوفسکی، پیوتر سابوروف، الکسی سلزنیف و ساموئیل واینشتاین) در راشتات آلمان بازداشت شدند. در ۱۴، ۱۷ و ۲۹ سپتامبر ۱۹۱۴، چهار نفر از آنها (آلخین، بوگاتیرچوک، سابوروف و کوپلمن) آزاد شدند و اجازه یافتند به خانه بازگردند. آلخین تا اواخر اکتبر ۱۹۱۴ از طریق سوئیس، ایتالیا، لندن، سوئد و فنلاند به روسیه بازگشت. بازیکن پنجم، رومانوفسکی، در سال ۱۹۱۵ آزاد شد، و نفر ششم، فلامبرگ، در سال ۱۹۱۶ آزاد و به ورشو بازگردد.
هنگامی که آلخین به روسیه بازگشت، با برگزاری نمایشهای سیمولتانه برای کمک به بازیکنان شطرنج روسی که همچنان در آلمان بازداشت بودند، به جمعآوری پول کمک کرد. در دسامبر ۱۹۱۵، او قهرمانی باشگاه شطرنج مسکو را از آن خود کرد. در آوریل ۱۹۱۶، او در یک مینیمسابقه مقابل الکساندر اونسون با دو پیروزی و یک شکست در کییف پیروز شد، و در تابستان در اتحادیه شهرها (صلیب سرخ) در جبهه اتریش خدمت کرد. در سپتامبر، او در یک نمایش چشم بسته با پنج نفر در یک بیمارستان نظامی روسیه در تارنوپل بازی کرد. در سال ۱۹۱۸، او در یک «تورنمنت سهجانبه» در مسکو پیروز شد. در ژوئن سال بعد، پس از آنکه روسها ارتش آلمان را مجبور به عقبنشینی از اوکراین کردند، آلخین به ارتباط با ضداطلاعات جنبش سفید متهم شد و زمان کوتاهی در سلول مرگ اودسا توسط چکای اودسا زندانی شد. شایعاتی در غرب منتشر شد که او توسط بلشویکها کشته شده است.
۱۹۲۰–۱۹۲۷
هنگامی که شرایط در روسیه آرامتر شد، آلخین ثابت کرد که در میان قویترین بازیکنان روسیه است. در ژانویه ۱۹۲۰، او قهرمانی مسکو را درو کرد (۱۱/۱۱)، اما به دلیل اینکه ساکن این شهر نبود، قهرمان اعلام نشد. در اکتبر ۱۹۲۰ او در المپیاد شطرنج سراسری روسیه در مسکو قهرمان شد؛ این تورنمنت اولین قهرمانی اتحاد جماهیر شوروی نامیده شد. برادرش آلکسی در تورنمنت آماتورها مقام سوم را کسب کرد.
در مارس ۱۹۲۰، آلخین با الکساندرا باتایوا ازدواج کرد. آنها سال بعد طلاق گرفتند. برای مدت کوتاهی در سالهای ۱۹۲۰-۲۱، او به عنوان مترجم برای انترناسیونال کمونیست (کمینترن) کار کرد و به عنوان دبیر بخش آموزش منصوب شد. در این ظرفیت، او با یک روزنامهنگار سوئیسی و نماینده کمینترن، آنهلیز روئگ، که سیزده سال از او بزرگتر بود، ملاقات و در ۱۵ مارس ۱۹۲۱ با او ازدواج کرد. کمی بعد، به آلخین اجازه داده شد تا همراه با همسرش برای بازدید از غرب از روسیه خارج شود. او هرگز بازنگشت. در ژوئن ۱۹۲۱، او همسر دومش را در پاریس ترک کرد و به برلین رفت.در سالهای ۱۹۲۱-۱۹۲۳، آلخین هفت مینیمسابقه انجام داد. در سال ۱۹۲۱، او مقابل نیکلای گریگوریف (+۲−۰=۵) در مسکو پیروز شد، با ریچارد تایشمن (+۲−۲=۲) مساوی کرد و مقابل فریدریش زمیش (+۲−۰=۰) در برلین پیروز شد. در سال ۱۹۲۲، او مقابل اوسیپ برنشتاین (+۱−۰=۱) و آرنولد آورباخ (+۱−۰=۱)، هر دو در پاریس، و مانوئل گولمایو (+۱−۰=۱) در مادرید پیروز شد. در سال ۱۹۲۳، او مقابل آندره موفانگ (+۲−۰=۰) در پاریس پیروز شد.
مترجم : محمد فتاحی ادامه دارد...
@irchess@irchessgrouphttps://irchess.comhttps://shop.irchess.com
