از مظاهر زیبای "ذکر" بودن قرآن یکی این است که وجود چیزهایی که در اثر عادت و روتین روزانه آنها را فراموش می کنیم بطوریکه که دیدن آنها بارمعنایی در ذهن و دل ما ایجاد نمی کند را به ما یادآور شده و معانی وجودی و محتوای معرفی آنها را با ربط دادن به بزرگترین مفاهیم بنیادی جهان شناختی چون توحید و یکتایی و یگانگی خالق، پررنگ و شاخص می گرداند...
ماه و خورشید و کوه ها و رودها و..را در نظر بگیرید که روزانه بارها از جلوی چشمانمان رد می شوند بدون اینکه در مفهوم آنها دقیق شدیم و ژرفای معنای بودنشان را بشکافیم...اما قرآن هر بار در جای جای سوره ها ما را به تفکر درباره آنها وا می دارد و عمیقترین مفاهیم الهی و والاترین حکمت های وجود را از آنها استخراج می کند...
قرآن کتابی شکفت انگیز است که در پاک کردن زنگار" عادت"و "روزمرگی " مهارت بی نظیری دارد...
و عادت!...و تو چه می دانی که عادت چیست و با ذهن و روان و دل و جان انسان چه می کند؟!
همین مثال کافیست که طلوع خورشید ...این حادثه عظیم کیهانی را در نظر بگیریم....ببینید که روتین طلوع هرروزه آفتاب چگونه ما را از تامل در عظمت این حادثه غافل نموده است...و الّا اگر فرض کنیم که ما شاهد اولین طلوع خورشید تاریخ بودیم چه احساسی بما دست می داد و چگونه می شد!!؟؟؟
زبان از وصف آن لحظه که در خیالمان مجسم می شود عاجز است ،آن لحظه ای که بعد از تاریکی همیشگی زمین از ازل،ناگاه گوی آتشین نورافشان عظیمی را ببینیم که لحظه به لحظه از افق سر بر آورده و بعد از لحظاتی چند تمام تاریکی را درهم شکسته و دنیا را روشن می سازد...آیا می توانی چنین حالتی را تصور کنی؟
راستش ...هر روز صبح همین اتفاق می افتد..!
اما این عادت است که اشیاء را معنا تهی کرده و زیبایی ها را از دلها پنهان نموده و عقول بشر را از ادراک عظمت حوادث عاجز نموده است.
@ehyasonat
4
1October 16, 2024 1.1K 6
