پس ارکان قلبیِ عبادت سه چیز است: محبت، امید و ترس. و در هر عبادتی که بهوسیلهٔ آن به الله تقرب میجویی، باید این سه رکن وجود داشته باشد.
نماز میخوانی، زیرا الله را دوست داری، به پاداش او امید داری و از مجازات او میترسی. روزه میگیری، زیرا الله را دوست داری، به پاداش او امید داری و از مجازات او میترسی. و همینطور در هر عبادتی این سه رکن وجود دارد.
این سه رکن در فاتحةالکتاب (سورهٔ فاتحه) نیز جمع شدهاند:
در سخن الله تعالی: «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ» → محبت
در سخن او: «الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ» → امید
در سخن او: «مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ» → ترس
و بر پایهٔ همین سه رکن است که میگوییم:
«إِيَّاكَ نَعْبُدُ»
«تنها تو را عبادت میکنیم.»
