دعا کردن هم مقوله مهمی است و لازم است بیشتر به آن بپردازیم.
انسان مسلمان نباید هنگام دعا فقط به قابلیتها و تواناییهای خودش نگاه کند؛ بلکه باید به عظمت، فضل و صفات نیکوی الله متعال توجه داشته باشد.
در روایتی که انس رضیاللهعنه نقل کرده، آمده است که مسلمانی از خداوند خواسته بود عذابی را که ممکن است در آخرت متوجه او شود، در همین دنیا نصیبش کند. او در پی همین دعا، به بیماری سختی مبتلا شد. پیامبر ﷺ این دعا را نپسندید و فرمود:
«سبحانالله! تو توان تحمل آن را نداری؛ یا فرمود: طاقت آن را نخواهی داشت. چرا نگفتی: خدایا، در دنیا به ما نیکی عطا کن، و در آخرت نیز نیکی عطا کن، و ما را از عذاب آتش حفظ فرما؟»
میبینید؟! آن برادر مسلمان ما گویی حتی در دعا کردن هم میخواست معقول و واقعبین باشد. شاید نگاهی به خودش و اعمالش کرده و با خود گفته بود: با این همه گناه و خطا چه کنم؟ اگر قرار است عذاب شوم، بهتر است در همین دنیا عذاب شوم و در آخرت نجات پیدا کنم.
اما وقتی به درگاه کسی میروی که صدای تو را میشنود، دلت را میبیند و بر اجابت دعایت تواناست، چرا نباید بهترینها را بخواهی؟ چرا باید به خودت نگاه کنی و بگویی: «من کجا و فردوس اعلیٰ کجا؟»
اگر فردوس از دسترس ما خارج بود؛ رسول خدا ﷺ طلب کردن آن را به ما نمیآموخت.
خلاصه اینکه ما بندگان ضعیفیم و او پروردگار کریم. پس برای خودتان و برای من، بهترینها را از خداوند بخواهید.
