«مَن لَعَنَ مُؤمِنًا فهو كَقَتلِه». (بخاری و مسلم)
(هرکس مؤمنی را لعنت کند، این [کار] مانند کشتن اوست).
و از عِمران بن حُصین رضی الله عنهما روایت است که گفت: رسول الله ﷺ در یکی از سفرهایش بود و زنی از انصار بر شتری سوار بود که از راندن شتر به تنگ آمد و لعنتش کرد. رسول الله ﷺ آن را شنید و فرمود: «خُذُوا مَا عَلَيْهَا وَدَعُوهَا؛ فَإنَّهَا مَلْعُونَةٌ»: «بارِ شتر را بردارید و رهایش کنید که لعنت شده است». عمران رضی الله عنه می گوید: گویا اینک آن شتر را می بينم که در ميان مردم راه می رود و کسی به آن توجه نمیکند. (به روایت مسلم)
دوستان گرامی میبینید لعنت فرستادن چقدر خطرناک است، طوری که پیامبر ﷺ حتی امر کردند شتری که لعنت شده را رها کنند و دیگر از آن استفاده نبرند. و همانطور که در حدیث اول خواندید لعنت کردن مؤمن مانند کشتن اوست.این کلمه را از قاموس خود حذف کنیم به طوری که جز در مواردی که مطمئن هستیم اصلا به زبانمان نیاید. به بیان دیگر لعن و فحش نقل زبانمان نشود که بر سر هر خشم و ناراحتی به زبان بیاوریم. خشم نیز عذر نیست.
