«ويُؤتى بأشَدِّ النَّاسِ بُؤسًا في الدُّنيا مِن أهلِ الجَنَّةِ، فيُصبَغُ صَبغةً في الجَنَّةِ، فيُقالُ له: يا ابنَ آدَمَ، هل رَأيتَ بُؤسًا قَطُّ؟ هل مَرَّ بك شِدَّةٌ قَطُّ؟ فيَقولُ: لا واللهِ يا رَبِّ، ما مَرَّ بي بُؤسٌ قَطُّ، ولا رَأيتُ شِدَّةً قَطُّ».
«کسی از اهل بهشت را میآورند که در دنیا از همه بیشتر سختی و رنج کشیده است. او را تنها یکبار وارد بهشت میکنند، سپس از او میپرسند: ای فرزند آدم، آیا تا به حال رنجی دیدهای؟ آیا هیچ سختیای بر تو گذشته است؟
میگوید: نه، به خدا قسم ای پروردگارم، هیچگاه رنجی بر من نگذشته و هیچ سختیای ندیدهام.»
برادر عزیزم، روزی تمام غمها، سختیها، خستگیها و نگرانیهایی را که در راه خدا تحمل کردهای، از یادت خواهد رفت.
پس صبر کن؛ دیگر چیز زیادی نمانده است...
د. مرضي بن مشوح
