ㅤ ׄ 𝖽𝗋𝖺𝗆𝖺𝖼𝗈𝗋𝖾

جومادونگ یا تیم مدیریت بحران درواقع یه سازمانیه که به‌جای گرفتن جون آدم‌ها، میاد نجاتشون میده؛ گروهی از فرشته‌های مرگ که وظیفه‌شون پیدا کردن آدم‌هاییه که قصد خودکشی دارن و باید متقاعد بشن که ادامه بدن.. و همین ایده از همون اول، سریال‌رو از خیلی از سریال‌های مشابه مجزا می‌کنه؛ چون مرگ دیگه یه مجازات بنظر نمی‌رسه و یه سیستمه که قراره جلوی تصمیم‌های برگشت‌ناپذیر افراد رو بگیره.
اما جالب اینه که این گروه هم مثل هر سازمان دیگه‌ای، محدودیت‌های خودش‌رو داره؛ مثلا نمیتونن همه‌جا باشن، نمیتونن همه‌رو نجات بدن و مدام با این واقعیت روبه‌رو میشن که بعضی‌وقتا حتی اگر تمام تلاششون هم بکنن باز کافی نیست و نمیتونن ماموریتشون رو کامل کنن.

چیزی که سریال tomorrowرو متفاوت می‌کنه اینه که به‌جای نگاه‌کردن به خودکشی به‌عنوان یه موضوع کلی و شاید آماری، هر قسمت میره سراغ یه داستان شخصی؛ یه آدم با یه دلیل مشخص، یه گذشته و دردی که منحصر به خودشه. از فشار کاری و قلدری تو محیط کار گرفته تا تنهایی و افسردگی‌های پنهون، سریال سعی می‌کنه نشون بده که پشت هر تصمیم برای پایان‌دادن به زندگی، یه قصه وجود داره. و همین رویکرد باعث میشه مخاطب به‌جای ترحم، بیشتر با کرکترها همدلی کنه؛ چون دیگه با یه "مورد خودکشی" روبه‌رو نیست، با یه انسان پر از درد روبه‌روئه.

جون‌وونگ به‌عنوان یه انسان معمولی که به‌طور موقت و برحسب یک اتفاق وارد دنیای فرشته‌های مرگ میشه، یه‌جور پل بین دنیای زنده‌ها و اون سیستم عجیب‌وغریبه. جونگ‌وون هنوز خاطره‌ی احساسات انسانی‌رو داره، هنوز میتونه درد و امید آدم‌ها رو از نزدیک لمس کنه؛ چیزی که بقیه‌ی اعضای گروه یا بهتره بگیم فرشتگان مرگ، بعد از سال‌ها کارکردن، کم‌کم ازش فاصله گرفتن و از یاد بردنش.. برای همین شخصیت اون تبدیل میشه به یه‌جور یادآوری برای بقیه؛ اینکه پشت هر پرونده و هر ماموریت، هنوز یه انسان با احساسات واقعی وجود داره و صرفا یک تارگت برای نجات دادن و برگردوندن به دنیا یا به جهنم نیست.

بابیلون تو فصل دوم دیگه فقط یه سازمان مخوف پشت‌پرده و پنهان نیست؛ یه ساختار قدرته که خودش‌رو قانونی و منظم جلوه میده، درحالی‌که هسته‌ی اصلیش دقیقا همون خشونت و کنترلیه که همیشه بوده. با ورود شعبه‌ی متحد آسیای شرقی و رهبری کوساناگی، می‌بینیم که بابیلون دیگه یه گروه قاتلی نیست؛ بلکه یه سیستم سلسله‌مراتبیه که آدم‌هاشو مثل ابزار در موقعیت‌ها می‌چینه و هرکسی که ازش سرپیچی کنه حذف یا جایگزین میشه. جالب اینجاست که بابیلون برای رسیدن به جین‌مان و جی‌آن، از نفوذ داخلی و خیانت افراد نزدیک اون‌ها(پاشین) هم استفاده می‌کنه؛ یعنی قدرتش فقط تو نیروهای خارجی محدود نمیشه و میتونه از داخل هرچیزی‌رو که می‌خواد نابود کنه.

مرگ جین‌مان از همون اول فصل دوم یه دروغ بود؛ اون تمام مدت زنده بوده و درتلاش بوده که به بابیلون ضربه بزنه. اما زنده‌موندنش براش بی‌هزینه نبود:). جین‌م ن برای اینکه جی‌آن‌رو از خطر دور نگه داره، حاضر شد که مرگ خودش‌رو جعل کنه، هویتش‌رو از بین ببره و حتی زخم‌های فیزیکی سنگینی‌رو هم تحمل کنه.
اما نکته‌ی تلخش اینجاست که این فداکاری‌ها همیشه قدردانی به‌دنبال ندارن. جی‌آن به‌جای اینکه خوشحال باشه که عموش زنده‌ست یا سالمه، درگیر خشم و بی‌اعتمادیه؛ البته که چون این خشم و بی‌اعتمادی یجورایی از توقعاتی بود که از عموش داشت، چون جین‌مان احساساتش سخت بروز پیدا می‌کرد و خب همین هم باعش شده بود که جی‌آن یک سال تو انزوا و یک جای غریبه زندگی کنه.

مغازه‌ی جین‌مان فقط یه فروشگاه برای خرید و فروش اسلحه نیست؛ پشت اون، یه سیستم کاملاً حساب‌شده وجود داره که هرکس توش جایگاه و وظیفه‌ی خودش رو داره. کدهای رنگی مغازه درواقع فقط یه راه برای تشخیص آدم‌های حاضر تو مجموعه نیست و درواقع شخص می‌کنه که هرکس چه نقشی توی این زنجیره داره و تا کجا میتونه پیش بره. از کسی که اطلاعات می‌فروشه تا کسی که برای کشتن استخدام میشه و کسی که بعد از تموم شدن کار، همه‌چیز رو پاک میکنه؛ هیچ‌کدوم به‌تنهایی کارایی ندارن و بقای مغازه به این وابسته‌ست که هرکدوم وظیفه‌ی خودشون رو درست انجام بدن و البته در کنار هم.
شاید چیزی که Murthehelp رو جالب میکنه همین باشه؛ اینکه حتی برای مرگ و کشتن هم یه نظم مشخص وجود داره و انگار این خشونت سازمان‌دهی شده‌ست. و جین‌مان فقط یه مغازه رو اداره نمیکنه و سیستمی ساخته که بتونه حتی بدون حضور خودش هم کار کنه. چیزی که گویت جی‌آن، چه بخواد و چه نخواد، وارثشه.