دو رباعیِ ناب
اوحدالدّین کرمانی:
خوش باش تو جانا که جهانت ندهند
یک ذرّه زِ عمر رایگانت ندهند
خوش میخور و خوش باش که آید روزی
کز سایه به خورشید امانت ندهند!
حافظ شیرازی:
در باغ چو شد بادِ صبا دایۀ گل
بربست مَشاطهوار پیرایۀ گل
از سایه به خورشید اگرت هست امان
خورشیدرخی طلب کن و سایۀ گل!
از سایه به خورشید: کنایه از مُهلت دادن.
https://t.me/Dorreedari
Telegram
دُرِّ دَری
محفلِ دوستدارانِ ادب و تاریخِ ایرانزمین
@Sh1er9vi8n9
7
3
2
1
1August 24, 2026 158 1
