خصلتِ اجدادی
آنکس که زِ پول و پَله، بیبخش و نصیب است
با بندهٔ شرمنده از این حیث رقیب است
قرنِ اتم است و زِ صداقت خبری نیست
هر جا نگری، حیله و نیرنگ و فریب است
هر کس مُتظاهر به شرف بود، شریف است!
هر که سخن از علم و ادب گفت، ادیب است!
اهلِ می و معشوقه بُوَد آنکه به ظاهر
زاهدصفت و موعظهپرداز و خطیب است
آن یارِ بَزَککرده که خوشمَنظر و زیباست
وقتی بَزَکش پاک شود، زشت و مَهیب است
فرزانگی، امروز خریدار ندارد
شخصیّتِ اشخاص به سنگینیِ جیب است
گر دیپلمهای کار طلب کرد، عجب نیست
هر گاه که کاری به کف آورد عجیب است
فکری بکن ای دوست، که بیمار نگردی
جایی که گران، قیمتِ دارو و طبیب است
از دیدنِ اوضاع، مزن جوش و بکن صبر
چون خصلتِ اجدادیِ ما صبر و شکیب است!
این شعرِ طنز در صفحهیِ ۱۴ هفتهنامهیِ توفیق، شمارهیِ ۱۳، سهشنبه ۳۱ خرداد ۱۳۴۵ درج شده و گویندهیِ آن معلوم نیست. از سبک و فحوایِ کلام چنین برمیآید که از اشعارِ شادروان ابوالقاسم حالت باشد.
https://t.me/Dorreedari
Telegram
دُرِّ دَری
محفلِ دوستدارانِ ادب و تاریخِ ایرانزمین
@Sh1er9vi8n9
4
2
2
1August 28, 2026 164 3
