یا میبایست نظریهی نسبیت را که از مدتها پیش نزدِ ما جایگاهی بیخدشه داشته است کنار بگذاریم، یا باید دیگر به این اعتقاد نداشته باشیم که میتوانیم همواره آینده را به دقت پیشبینی کنیم. بهواقع، دانستنِ آینده کوهی از پرسشها پدید میآوَرَد که نمیتوان با فرضیات مرسوم و متعارف پاسخ گفت، مگر آنکه بتوان اولاً ناظری را به خارج از زمان فرستاد و ثانیاً تمامِ حرکات را به صفر رساند. اگر نظریه نسبیت را بپذیرید، میتوان نشان داد که زمان و ناظر میبایست به نسبتِ یکدیگر ساکن شوند وگرنه بیدقتیها در این میانه دخالت خواهند کرد. این حرف بدان معناست که امکان ندارد بتوان آینده را به دقت پیشبینی کرد. پس چگونه میتوان توجیه کرد دانشمندانی محترم دائماً در پیِ چنین هدفی هستند که به فالبینی میمانَد؟ پس چگونه میتوان مودب را توجیه کرد؟
تلماسه/جلد سوم
فرانک هربرت
ترجمه حسین شهرابی
August 19, 2026 48 1
