یک
سریال «وحشی» ساخته جدید هومن سیدی، اثری قابل احترام در ژانر تریلر است که با شروعی غافلگیرکننده، امیدواری حضور یک سریال جاندار در نمایش خانگی را به وجود میآورد.
سریال جدید هومن سیدی در بستر ژانری مشخص، داستانش را تعریف میکند و این کار را هم در فرم و هم در روایت بهقدری خوب و حسابشده انجام میدهد که به هنگام تماشای سریال، درگیری و دلهره شدیدی بر مخاطب چیره میشود. ریتم داستانی پرتنش، ملتهب و سریع سریال و ترکیب آن با عناصر فرمی مثل تدوین (با ریتمی مشابه و کاتهای سریع) و بازی پرجوش و خروش بازیگران، همگی در راستای بهوجود آوردن اتمسفری هیجانی به اثر کمک کردهاند.
داستان حتا پیش از وقوع حادثه محرک هم (مرگ کودکان) پرتنش و با ریتم بالا پیش میرود. به نظر میرسد که سیدی به واسطه تجربههای پیشین، در فضاسازی و شخصیتپردازی برای روایتها و شخصیتهای متعلق به جنوب شهر به بلوغ رسیده. در «وحشی» نیز وقت تلف نمیکند و کاری که در آن مهارت بالایی پیدا کرده را بهسرعت انجام میدهد. اتفاقن از موارد خوبی که در آثار او میتوان دید کشف کردن پتانسیل برای ساخت داستانهای تریلر در فضاهایی این چنینی است. سیدی بر خلاف خیلی دیگر از فیلمسازان، به واسطه موقعیت اجتماعی که شخصیتهایش دارند برای آنها دل نمیسوزاند. او شخصیتهایش را سوژه برخی از بیرحمانهترین وقایع قرار میدهد و سپس با نگاهی بیطرفانه و صادقانه به قضاوت کردن آنها در جایگاه متهم میپردازد. در جهان داستانهای او شخصیتها در فضایی پرتنش، به سمت وضعیتی فاجعهآمیز سوق داده میشوند که پدید آمدنش الزامن تقصیر آنها هم نبوده. در ادامه با کنشی عصیانگر (و بعضن مغایر با اخلاقیات مرسوم)، به مقابله با آن وضعیت میپردازند و تمایلات مخاطب را هم ارضا میکنند. در این جا است که سیدی با مهارتی قابل تحسین، مخاطب را هم به واسطه پدید آمدن این تمایلات، همپای شخصیتهایش در جایگاه متهم (و شاید نزول کرده در امر اخلاقی) قرار میدهد.
نمونه متعالی این موارد در آثار او «جنگ جهانی سوم» است که تا به الان به نظرم کاملترین ساخته سیدی است. گمان میکنم که «وحشی» هم کمابیش در همین مسیر قدم بردارد. شاید حتا با درصد پختگی بیشتر از طرف کارگردانی که به نظر میرسد در سبک داستانگوییاش به بلوغ بیشتری هم رسیده است.
دو
یکی از بارزترین نکات مثبت سریال، انتخاب بازیگران مناسبش است. البته که هنوز بسیاری از بازیگران اصلی سریال وارد گود نشدهاند، اما تا به الان انتخاب نقشها و اجرای بازیگران تماشایی بوده است. کَستی که تا به الان به جز جواد عزتی تقریبن بهتمامی از نابازیگران تشکیل شده، ولی این مسئله لحظهای حس نمیشود و اگر این مورد به مخاطب گفته نشود هرگز نمیتواند آن را حدس بزند. نابازیگرانی با پختگی خاصی جلوی دوربین سیدی حاضر میشوند و همان لحنی را که گفتیم او دیگر در آن به پختگی رسیده بهخوبی اجرا میکنند. جواد عزتی هم در نقش اصلی عملکرد بسیار خوبی داشته. هرچند تا به الان شخصیت داوود بیشتر درگیر انفعال و جبر بوده و باید دید در ادامه که روند چالشها و قوس شخصیتی داوود پررنگتر بشود، عملکرد عزتی به چه شکل خواهد بود.
یکی دیگر از نکات مثبت سریال هم تصاویر چشمنوازش هستند. مرتضی نجفی بهعنوان یکی از مدیران فیلمبرداری با تجربه و خلاق سینمای ایران، در این سریال کارش را به زیبایی هرچه تمامتر با سیدی پیش میبرد. بافت تصویر مناسب، ظرافتهای دکوپاژی/بصری (مثل شِیک جزئی تصویر و پوشاین و پوشاوتهای نرم) جذاب و ریتم تدوینی درست (تدوین سریال هم بر عهده خود سیدی است)، همه در به وجود آمدن لحن و اتمسفر هیجانی سریال نقش مهمی داشتهاند.
در نهایت باید گفت که «وحشی» با آغازی نفسگیر، حسابشده و پرکار، خشت اول را بهدرستی برای خودش نهیده! و باید دید که آیا در ادامه هم سریال میتواند خودش را در این سطح نگه دارد یا خیر؟
🆔 T.me/arttalks
15
2May 6, 2025 817 19
