اکبر عبدی (۱۳۳۹ - ۱۴۰۵)
آنقدر فیلم و سریال کممایه و بیاهمیت به کارنامهاش سرازیر کرد که آدمها یادشان رفت به واسطهی چند شاهنقش کارنامهاش به طول کمتر از دو دههی آغازین کار، بدون هیچ تردیدی در فهرست ۱۰ بازیگر مرد برتر تاریخ سینمای ایران جا میگیرد.
کارنامهاش را از آسانگیریهای خودش نسبت به جایگاه و مقامش اگر پالایش کنی، در کار با بزرگترین کارگردانهای سینمای ایران از علی حاتمی (که بیش از هر کس گوهر وجود عبدی را در «مادر» و «دلشدگان» شناخت) تا داریوش مهرجویی در «اجارهنشینها» و ناصر تقوایی در «ای ایران» و سپس کار با نسل برآمده از پنجاهوهفت یعنی محسن مخملباف با دو فرصت بیبدیلی که در «ناصرالدینشاه آکتور سینما» و خاصه «هنرپیشه» به او داد، بهروز افخمی در «روز فرشته» و سپس همکاریهاش با داوود میرباقری (و بر بلندای آن و کل کارنامهاش خلق یکی از مهمترین پرفورمنسهای تاریخ سینمای ایران؛ عباس خاکپورِ «آدمبرفی») و حتا در فیلمهای بهظاهر غیرمهمی چون «مرد آفتابیِ» همایون اسعدیان (که دوستداشتنیترین و سمپاتیکترین عبدی زندگیام را پس از فیلم میرباقری در خود دارد)، «سفر جادوییِ» ابوالحسن داوودی و «دزد عروسکها»ی محمدرضا هنرمند، او به قلهای در بازیگری میرسد که تمام تلاش سالیان بعدش در نابودکردن این میراث (از جمله ابتلا به ویروس دهنمکیسم) نمیتواند چشممان را بر ستارهای که بود ببندد.
سینمای ایران در گذر از نیمهی دههی هفتاد پوست انداخت و ستارههاش جوان شدند و عبدی نتوانست در دوران تازه جایی برای خودش دستوپا کند و حالا حتا شاید خواندن این سطرها برای نسل تازه عجیب و اغراقامیز بنماید، اما در یک بازه حدودن پانزدهساله، او هم ستارهای بیچونوچرا بود، هم یک بازیگر-آرتیست بیهمتا با توانایی ایفای گسترهای نامحدود از نقشهای کمدی تا جدی. دریغ، که نه خودش این سیاهه را طولانی کرد، نه اجل مهلتی برای بازیابی خودش در سنین بالاتر به او داد.
اکبر عبدی در آستانهی ۶۶سالهگی درگذشت.
🆔 t.me/Khosrow_Naghibi
