ዕብራውያን 9፥4–7 የሚያሳየው በተለይ የብሉይ ኪዳን የመቅደስ አገልግሎት እና የኢየሱስ ፍጹም የመዳን ሥራ ልዩነት ነው።
1. ቁጥር 4 — በታቦቱ ውስጥ የነበሩት
“የኪዳን ታቦት… መና… የአሮን በትር… የኪዳኑም ጽላት”
እነዚህ ሦስት ነገሮች የእስራኤልን ታሪክና ከእግዚአብሔር ጋር ያላቸውን ኪዳን ያስታውሳሉ።
የኪዳኑ ጽላት — እግዚአብሔር ሕጉን ለሕዝቡ እንደሰጠ ያሳያል።
መና — እግዚአብሔር በምድረ በዳ ሕዝቡን እንደመገበ ያስታውሳል።
የአሮን የበቀለ በትር — እግዚአብሔር አሮንን ለካህንነት እንደመረጠ የሚያሳይ ምልክት ነው።
ስለዚህ ታቦቱ የኪዳን፣ የእግዚአብሔር አቅርቦትና የእግዚአብሔር ምርጫ ማስታወሻ ነበር።
2. ቁጥር 5 — የክብር ኪሩቤል
ኪሩቤሎቹ በማስተስሪያው ላይ ነበሩ። ይህም በታቦቱ ላይ የእግዚአብሔር መገኘትና ቅድስና የሚያመለክት ነበር።
ነገር ግን ደራሲው፦ “ስለ እነዚህ ልንናገር አሁን አንችልም” ይላል። ዋናው ዓላማው የመቅደሱን እቃዎች በሙሉ መግለጽ ሳይሆን፣ እነዚህ የብሉይ ኪዳን ሥርዓቶች ከክርስቶስ ሥራ ጋር ሲነጻጸሩ ያላቸውን ውስንነት ማሳየት ነው።
3. ቁጥር 6 — ካህናት ወደ ፊተኛይቱ ድንኳን
ካህናት በየጊዜው ወደ ፊተኛይቱ ድንኳን ይገቡ ነበር።
ይህ ሕዝቡ ወደ እግዚአብሔር በቀጥታ እንዳይቀርብ እና ካህኑ እንደ መካከለኛ አገልጋይ እንደሚያገለግል ያሳያል።
4. ቁጥር 7 — ሊቀ ካህናቱ ብቻ
ከፊተኛይቱ የተለየችው ሁለተኛይቱ ድንኳን የቅድስተ ቅዱሳን ቦታ ነበር።
ሊቀ ካህናቱ፦
ብቻውን ይገባል፤
በዓመት አንድ ጊዜ ብቻ ይገባል፤
ደም ይዞ ይገባል፤
ለራሱና ለሕዝቡ ኃጢአት ስርየት የሚያመለክት መሥዋዕት ያቀርባል።
ይህ በጣም አስፈላጊ ነጥብ ነው። የብሉይ ኪዳን ሥርዓት ተደጋጋሚ ነበር፤ የክርስቶስ ሥራ ግን ፍጹምና አንድ ጊዜ ለዘላለም የሆነ ነው።
✝️ ዋናው መልእክት
ዕብራውያን 9፥4–7 የሚያዘጋጀን ወደ ዋናው ነጥብ ይወስደናል፦
በብሉይ ኪዳን ሰው ወደ ቅድስተ ቅዱሳን መቅረብ የተገደበ ነበር፤ በክርስቶስ ግን የመቅረብ መንገድ ተከፍቷል።
ይህ ሃሳብ በዕብራውያን 9፥11–12 በግልጽ ይቀጥላል፤ ክርስቶስ “በራሱ ደም” እንደገባና “ዘላለማዊ ቤዛን” እንዳገኘ ይናገራል።
በአጭሩ፦
የብሉይ ኪዳን ካህናት → ተደጋጋሚ መሥዋዕት
ሊቀ ካህናት → በዓመት አንድ ጊዜ
ኢየሱስ → አንድ ጊዜ ብቻ፣ በራሱ ደም፣ ለዘላለም።
August 11, 2026 337 2
