آینده را باید اول تصور کرد
بندیکت اندرسون در کتاب جماعتهای تصوری ملت را نوعی «جامعه تصورشده» میداند؛ میلیونها انسانی که یکدیگر را نمیشناسند و شاید هرگز همدیگر را نبینند، اما خود را بخشی از یک «ما» میدانند.
شاید این ایده برای آینده ایران یک پرسش مهم داشته باشد:
ما امروز ایران را چگونه تصور میکنیم؟
اگر «ما» فقط با غصههای مشترکمان تعریف شود؛ تورم، مهاجرت، ناامنی و ترس از فردا، طبیعی است که آینده نیز تیره به نظر برسد.
اما جامعه فقط با خاطرات مشترک ساخته نمیشود؛ با تصویری مشترک از آینده هم ساخته میشود.
شاید پیش از آنکه بتوانیم ایران بهتری بسازیم، باید بتوانیم آن را تصور کنیم؛ ایرانی که در آن انسانهای متفاوت، با وجود اختلافهایشان، خود را در یک آینده مشترک ببینند.
هر آیندهای پیش از آنکه ساخته شود، باید بتواند در تخیل جمعی یک ملت جا بگیرد.
منبع:
Benedict Anderson, Imagined Communities: Reflections on the Origin and Spread of Nationalism, Verso, 1983/1991.
🌀| @MarpichChannel
2August 17, 2026 135 2
