شَـب‌هـاے تـیـره.

minho : I'm sorry that I could never hold your hand and make you mine, but believe me, my love for you will never fade, and even though you aren't by my side, this house and I will always remember you. I will miss you. Hwang Hyunjin.

[media, no text]

[media, no text]

نه عزیزم کی می‌گه از وقتی رسیدم خونه تمام مدت که غذا داشت می‌سوخت به پنجره زل زده بودم و تو فکر خفه می‌شدم.

[media, no text]

غم، مثل یک سمِ کُند در رگ‌هایم می‌دَوَد؛ غمی منزجرکننده که حتی برای خودم هم غریبه‌ست. دلتنگی‌ام به پوچی پهلو می‌زند، انگار تکه‌ای از روحم را جایی در ناخودآگاهِ جهان جا گذاشته‌ام که دیگر دستم به آن نمی‌رسد. من تنها با شبحِ آن گمشده زندگی می‌کنم که هرچه بیشتر در جستجویش هستم، بیشتر در خودم غرق می‌شوم.…

مینهو لبخندِ بی‌روحی زد؛ لبخندی که حتی به چشم‌هاش هم نرسید. به تصویرِ خودش روی مانیتور خیره شد. چقدر زیبا بود. چقدر غریبه شده بود..

[media, no text]

[media, no text]

[media, no text]

[media, no text]

[media, no text]

[media, no text]

[media, no text]

`` خسته‌تر از آنی بود که به دنبال همه بدَوَد تا راضیشان نگه دارد، توجهی کند، عشق بورزد، محبت کند، دوستشان داشته باشد. کل وجودش با پاهایی زخمی و زانوهای سابیده شده به آسفالت در برزخی گیر افتاده بود و با بغضی کشنده به دامنِ آزادی چنگ میزد. ``