سکـوت برلین، نیمه شـب

برلیـن شـب‌ها عجیب ساکته. صدا هست، آدم هست، نور هست، ولی سکـوت جوریه ڪہ می‌ره زیر پوسـتت.
منم شدم مثل شـهر، سرد، بی‌حرف، بی‌عکس. فقط گاهـی توی متــرو، وقتی نگـاهم می‌افتـہ به شیشه‌ی بخـارگرفتـہ تــو می‌افتی یــادم. نـہ ڪہ بخوام…نـہ ڪہ بتـونم جلوی خودمو بگیرم.
هـمـہ‌چی انگار مـنو پرت می‌کنه عقـب، بـہ زمسـتونی ڪہ اومدی و گفتی “برلیـن ترسناڪ نیست وقتی کـنار تـوام.” اما رفتــی. مـثل بــرف اول، ڪہ قشنگـہ، ولی آب می‌شـہ، محو می‌شـہ و یادگار نمی‌ذاره. حالا مـن موندم و یـه ڪـت چرمی، یه بستـہ سیـگار، و چشــمایی ڪہ دیگـہ از آیـنه هم فرار می‌کنن. ولی خـب… مهم نیست. مـگه نـه؟