انتقال | بـࢪڪه خاڪستࢪۍ

+هردو ی ما پسریم جیسونگ ،
متوجه نیستی کجا زندگی می‌کنیم؟
-مینهو می‌دونم ولی..ولی این هیچی از احساسات بین ما کم نمی‌کنه ؛ مگه نه؟
+اونا می‌کشنمون!
صدای مینهو بلند بود
اونقدری که باعث شد گوش هاش سوت بکشن
رد اشک هاش روی صورتش خشک شده بود و چشماش می‌سوخت
-حداقل باهم می‌میریم..
+تو واقعا اینو می‌خوای؟
-نه معلومه که نه
+پس بیخیالش شو ، ما می‌تونیم شبیه دوست ها رفتار کنیم ولی همچنان همدیگه رو دوست داشته باشیم ؛ اما اینکه ازم بخوای ببوسمت..
نفسش رو با صدا بیرون داد و سعی کرد کلمات رو کنار هم بچینه
+شاید تو زندگی بعدی
-مینهو من تو رو توی همین زندگی می‌خوام!
حتی اگه به قیمت جونم باشه
دست پسر بزرگتر رو کشید و از بین اون کوچه ی نمناک و تاریک ؛ وسط خیابون برد
وسط بزرگترین و شلوغ ترین خیابون شهر
چراغ های ساختمون ها و ماشین ها ، چیزی بود که به جای ستاره ، توی اون شب تاریک می‌درخشید
برای اولین بار جیسونگ ، از ته دلش فریاد زد
+هی مردم منو ببینید من عاشق پسری که رو به رومه شدم!
-نه نه نه جیسونگ تو اینکارو نمی‌کنی
مینهو مضطرب زمزمه کرد و توی دلش خدا خدا می‌کرد که همه ی این اتفاقا خواب باشه
ولی جیسونگ ، برای اولین بار داشت ارزو می‌کرد که همه چیز واقعی باشه
می‌دونست حتی اگه کاری کنه ، بلایی سر مینهو نمیاد
پس دست هاش رو دور گردن معشوقه ی هرچند ممنوعه اش حلقه کرد و لب های خشک شدش رو به بازی گرفت
جیسونگ‌ می‌تونست به هرچیزی که مردم می‌پرستنش قسم بخوره ، بوسیدن اون لب ها شیرین ترین گناه ممکن بود
اما مینهو ، چیزی جز طعم گس خون احساس نمی‌کرد
طعم خون جیسونگ