တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့မှာ ဂေါတမဗုဒ္ဓ ပရိနိဗ္ဗာန်မစံခင် ဟောခဲ့တဲ့ တရားတွေကို သေသေချာချာ နားလည်သွားရင် လူဟာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားနိုင်ပါတယ်။
ဗုဒ္ဓ ပရိနိဗ္ဗာန်မစံခင် မှော်အစွမ်းတွေ မဟောခဲ့ဘူး၊
နောင်ဘဝအကြောင်း မဟောခဲ့ဘူး၊
ကိုယ့်ကို ကိုးကွယ်ဖို့ လူတွေကို မလှုံ့ဆော်ခဲ့ဘူး။
ဗုဒ္ဓက သတ္တဝါအပေါင်းကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့
"ဒီလောကမှာ ဖြစ်သမျှ အရာအားလုံး ပျက်လိမ့်မယ်" တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ဟောခဲ့တယ်။
ဒီစကားက ဓားတစ်ချောင်းလို နောက်ပိုင်းမှာ လူပေါင်းများစွာရဲ့ ဘဝထဲ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့တယ်။
ကိုယ် ခက်ခက်ခဲခဲ ဆွဲထားချင်တဲ့လူတွေ ထွက်သွားလိမ့်မယ်။
ကိုယ် ခက်ခက်ခဲခဲ ဆုပ်ကိုင်ထားချင်တဲ့ ငွေကြေးတွေ စီးဆင်းသွားလိမ့်မယ်။
ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲဘူးလို့ ကိုယ် ထင်ခဲ့တဲ့ ချစ်ခြင်းတွေ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။
ထာဝရနုပျိုမယ်လို့ ကိုယ် ထင်ခဲ့တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အိုမင်းသွားလိမ့်မယ်။
ဒီကနေ့ရဲ့ နာကျင်မှုတွေတောင် မနက်ဖြန်မှာ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။
ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဝေဒနာက
ဆုံးရှုံးသွားလို့ မဟုတ်ဘူး...
ဘာမှ မဆုံးရှုံးနိုင်ဘူးလို့ ကိုယ်တို့ ထင်နေတဲ့ ယုံကြည်ချက်ဖြစ်တယ်။
ဗုဒ္ဓဘုရားရှင် ပရိနိဗ္ဗာန်စံခါနီးမှာ တပည့်သားတော်တွေ ငိုကြွေးခဲ့ကြတယ်။
တချို့က ဒူးထောက်လဲကျသွားတယ်၊
တချို့က ဗုဒ္ဓဘုရားရှင် ထွက်ခွာသွားတာကို လက်မခံနိုင်ဖြစ်တယ်၊
တချို့က ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျသွားပြီလို့တောင် ခံစားခဲ့ကြတယ်။
ဗုဒ္ဓက သူတို့ကို နှစ်သိမ့်မှုမပေးခဲ့ပါဘူး။
"မိမိကိုယ်ကိုသာ အားထားရာပြုကြပါ။
အခြားအရာကို အားထားရာ မပြုကြပါနဲ့။ မိမိကိုယ်ကို မီးအိမ်လို အားကိုးပြီး နေကြပါ။" လို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။
လူအများက ငယ်ရွယ်ချိန်မှာ ဒါကို နားမလည်ကြပါဘူး။
တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ့်ကို ချစ်မှ ဘဝက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ် ထင်ကြတယ်။
တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ့်ကို အဖော်ပြုမှ ညတွေဟာ အထီးမကျန်ဘူးလို့ ထင်ကြတယ်။
တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ့်ကို ထောက်ပံ့ထားမှ လောကကြီးကို ရင်ဆိုင်ရဲကြတယ်။
ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ တွေ့လာမှာက
မိဘတွေ အိုမင်းသွားမယ်။
ချစ်သူ ပြောင်းလဲသွားမယ်။
သူငယ်ချင်းတွေ ကွဲကွာကြမယ်။
ကလေးတွေ ကြီးပြင်းပြီး ထွက်သွားကြမယ်။
လောကမှာ ဘယ်သူမှ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး ကိုယ်နဲ့အတူ မလိုက်နိုင်ပါဘူး။
နောက်ဆုံး ကိုယ့်ကို အမှန်ကယ်တင်
နိုင်တာက ကိုယ့်ရဲ့ ကြည်လင်တဲ့စိတ်ဖြစ်တယ်။
ဗုဒ္ဓကလည်း ဒီလို မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်..
"မပျင်းမရိ ကြိုးစားသတိရှိခြင်းသည် မသေရာလမ်းဖြစ်၏။ ပျင်းရိမေ့လျော့ခြင်းသည် သေခြင်းလမ်းဖြစ်၏။ သတိရှိသူတို့သည် အသက်ရှင်သကဲ့သို့ဖြစ်ကြပြီး ပျင်းရိမေ့လျော့သူတို့သည် သေပြီးသူကဲ့သို့ ဖြစ်ကြ၏။"။
ဒီစကားက သိပ်ပြင်းပါတယ်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူတစ်ယောက်အတွက် အကြောက်ဆုံးအရာက ဆင်းရဲမွဲတေမှု၊ ကျရှုံးမှုမဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်နေပေမယ့် စိတ်ဝိညာဉ် ကင်းမဲ့တာဖြစ်တယ်။
နေ့တိုင်း ခေါက်ရိုးကျိုး ထုံကျဉ်နေတဲ့ ဘဝကို အပြန်ပြန် အလှန်လှန် နေထိုင်ရင်း
ပါးစပ်က ညည်းတွားမှု၊
ရင်ထဲက စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို
ပြောင်းလဲဖို့ ဆန္ဒမရှိတာပါ။
လူအများက ကံကြမ္မာကို မရှုံးကြပါဘူး..
"နောက်မှ" ကို ရှုံးကြတာပါ။
ပျော်ရွှင်ဖို့ ချမ်းသာလာတဲ့အထိ စောင့်ကြတယ်။
မိသားစုကို အဖော်ပြုဖို့ အလုပ်နည်းတဲ့အချိန်ထိ စောင့်ကြတယ်။
အိပ်မက်တွေကို လိုက်လံဖမ်းယူဖို့ တည်ငြိမ်လာချိန်တဲ့အထိ စောင့်ကြတယ်။
ဘဝကို စိတ်အားထက်သန် နေထိုင်ဖို့ စိတ်ခံစားမှု တည်ငြိမ်လာချိန်ထိ စောင့်ကြတယ်။
ဒါပေမယ့် ဗုဒ္ဓက သတ္တဝါအပေါင်းကို ဘဝဆိုတာ မမြဲဘူးလို့ မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။
မနက်ဖြန်နဲ့ မတော်တဆမှုက ဘယ်ဟာ အရင်လာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပါဘူး။
ဒါကြောင့် အမှန်တကယ် ထူးချွန်သူတွေဟာ ပိုင်ဆိုင်မှု အများကြီးရှိသူတွေ မဟုတ်ဘဲ သတိရှိရှိ နေထိုင်သူတွေဖြစ်ပါတယ်။
ဗုဒ္ဓ ပရိနိဗ္ဗာန်စံခင် နောက်ဆုံးစကားက သိပ်ရိုးရှင်းပါတယ်။
မတွယ်တာနဲ့။
လောဘမကြီးနဲ့။
မှားယွင်းတဲ့အမြင်ထဲ မနစ်မြုပ်နဲ့။
အရာရာကို သိမြင်တတ်အောင် သင်ယူပါ၊
စွန့်လွှတ်တတ်အောင် သင်ယူပါ၊
ပစ္စုပ္ပန်ကို တန်ဖိုးထားတတ်အောင် သင်ယူပါ။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်နေ့နေ့မှာ ကိုယ်နားလည်လာမှာက ...
အိမ် ဘယ်လောက်ကြီးလည်း အိပ်ရင် သုံးပေအကျယ်လောက်ပဲ အိပ်လို့ရတယ်။။
ကားက ဘယ်လောက်ဈေးကြီးလည်း
သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက်ပဲ ဖြစ်တယ်။
ဂုဏ်သတင်း ဘယ်လောက်မြင့်လည်း
မွေးဖွားခြင်း၊ အိုမင်းခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းတွေကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒီဘဝမှာ တကယ်အရေးကြီးတာက
ကျန်းမာတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိတာ၊
ငြိမ်းချမ်းတဲ့ စိတ်နှလုံးရှိတာ၊
တခြားသူတွေကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာပေးနိုင်စွမ်းရှိသလို တစ်ယောက်တည်းလည်း နေနိုင်စွမ်းရှိတာဖြစ်တယ်။
ဗုဒ္ဓဘုရားရှင် ဒီလောကကနေ ထွက်ခွာသွားတဲ့အချိန် ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်သွားတာမျိုး မရှိဘူး။ အင်ကြင်းပင် နှစ်ပင်ကြားမှာ တိတ်တဆိတ် လဲလျောင်းနေခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်ကျော်ကြာတဲ့နောက် လူပေါင်းများစွာဟာ သူတို့ရဲ့ဘဝ ထက်ဝက်လောက်မှာ
ဒုက္ခခံစားခဲ့၊ ထိခိုက်ခံစားခဲ့၊ လူ့လောကရဲ့ အေးစက်မှု၊ နွေးထွေးမှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးတဲ့နောက်မှ သိလိုက်တာက ...
1May 29, 2026 67
