📕 انقلاب ایران (ریشههای ناآرامی و شورش)
✍️ مهران کامروا | ترجمه: مصطفی مهرآیین
📚 نشر کرگدن (۱۳۹۸)
📝 کتابخوان: علی صاحبی
🏁 یادداشت ۳۰۱۷
(ص ۶۲)
تا اواخر تابستان ۱۳۵۷، رژیم برآورد اشتباهی از ماهیت و میزان قدرت مخالفان خود داشت. حکومت پهلوی مخالفت روحانیان با خود را مهم و فراگیر نمیدانست و چنین تصورمیکرد که میتوان دستگاه روحانیت را در سال ۱۳۵۷ به همان سادگیِ سال ۱۳۴۲ شکستداد.
برعکس، رژیم تصورمیکرد چریکها، بهویژه چریکهایی که شاه آنها را «مارکسیستهای اسلامی» مینامید، نیرومندترین دشمنان رژیم هستند. شاه به آیتالله خمینی بهعنوان یک «روحانی پیر و ناتوان» نگاهمیکرد، نه چیزی بیشاز آن. شاه، حتی پس از سرنگونی خود، نه مساجد بلکه دانشگاهها را اصلیترین نهادهایی میدانست که باعث ایجاد شورشها و اعتراضها علیه سلطنت او شدهبودند.
تصور حکومت این بود که جامعهٔ «مدرنشدهٔ» ایران بیشتر مجذوب روشنفکران کمونیست خواهدشد تا روحانیان سنتی.
@Book_Way | کتابراه
📚〰️〰️〰️
1February 13, 2026 300
