«کودک موجودی کلامی نیست و بیشتر از طریق بازی، رفتار و بدن خود ارتباط برقرار میکند. سکوت کودک صرفاً سکوت نیست و پرخاشگریاش را نباید تنها یک مشکل رفتاری انگاشت. اینها زبانهایی هستند که بدن کودک برای بیان تجربهای که هنوز قابل فهم یا گفتن نیست، برگزیده است. در مواجهه با کودک، باید از به کار بردن عبارتهایی مانند «چیزی نشده»، «تمام شد»، «قوی باش»، «گریه نکن» یا «فراموش کن» به شدت پرهیز کرد. ما باید ترس کودک را عادیسازی کنیم.»
📌قسمتی از متن کودک در بحران؛ اصول مداخله و روایت تجربهٔ میناب