ضاد [ ایسم ] (@zaadism) — Telegram — TG.ME

ضاد [ ایسم ] (@zaadism) — Telegram — TG.ME

ما نمی‌دانیم که خوشبختی و بدبختی فی‌نفسه چیست ولی می‌دانیم عدم تناسب بین آرزوها و توانایی برآوردن آن است که سبب بیچارگی می‌شود. اگر انسان می‌خواهد خوشبخت باشد باید زندگانی را در خویشتن متمرکز سازد و اراده و آرزوی خود را در حدود توانایی خویش به کار ببرد...

ژان ژاک روسو

@Zaadism

هلیکوپترهای دشمن از سمت چپ به زاینده‌رود می‌رسیدند و مردم، ترسیده و زیر پل خواجو پناه گرفته بودند. قرار بود نیروهای خودی، رأسِ ساعت چهار برسند و فلکه‌ی فیض را ببندند تا نفربرهای دشمن، بیش از این پیش‌روی نکنند. ساعت، چهار و شش دقیقه را نشان می‌داد. روی سکو ایستادم و گفتم: همه گوش کنین! هیچکسی از این‌جا زنده بیرون نمیره! از دوطرف با آب محاصره‌ایم و از چپ با دشمن؛ سمتِ راست‌مان هم که خودی بود، نیامد! ازتون می‌خوام که گوشی‌هاتون رو بیرون بیارید و فرکانس آنتن رادیوی هلال‌احمر رو پیدا کنید. ساعت، چهار و یازده دقیقه بود. با علامت من؛ صدای گوشی‌هاتون رو تا ته زیاد کنین و همراه و یک‌صدا با من بخونید:
‌
دیدمش، گفتم منم، نشناخت او
دیدمش، گفتم منم، نشناخت او...
‌
رادیو اعلام می‌کرد: نیروهای ناشناس تا مرز پلِ خواجو رسیده‌اند و حمله‌ی تلپاتیِ مردمی هم‌اکنون آغاز شده است! ساعت، چهار و بیست دقیقه بود. صدایمان بلند و بلندتر شده بود. دشمن که تا نیمه‌ی راه رسیده بود؛ از صدایی که زیر پل، پژواک می‌شد، به وحشت افتاده و پراکنده، فلکه‌ی فیض را پوشش داده بود. مترجم‌شان زیر گوش فرمانده گفت: این‌ها دارند شعری از نیمایوشیج می‌خوانند! فرمانده گفت: آن شعر، چند کلمه است؟! مترجم گفت: ۵ کلمه! فرمانده گفت: محتوای شعر؟ مترجم گفت: ناشناس بودنِ فردی که قبل‌ها او را می‌شناختی! فرمانده با صدای بلند گفت: عقب‌نشینی می‌کنیم! مترجم گفت: چی شد؟! فرمانده پاسخ داد: کوتاه‌ترین داستانِ غم‌انگیز دنیا از شکسپیر است با ۶ کلمه؛ آن‌وقت این مردم، سیگنالِ ۵ کلمه‌ای می‌فرستند با داستانی غم‌انگیزتر! من انسانم و غم را می‌فهمم؛ با خشم نمی‌شود حریفِ غم شد؛ می‌رویم و زمانی که داستانی ۴ کلمه‌ای داشتیم، برمی‌گردیم! ساعت، حوالی پنج بود؛ از خواب پریدم...

به‌نوشته‌ی امیرمسعود ضرابی

@Zaadism