Milamon

The world was on fire and no one could save me but you It's strange what desire will make foolish people do I'd never dreamed that I'd meet somebody like you And I'd never dreamed that I'd lose somebody like you

[media, no text]

با پیراهن راه راه میرقصی من ، یاد درد سلول هایم می افتم

پرسیدن راه رو دورتر میکنه ...

یه جایی تو زندگی هست… که دیگه خستگی فقط خستگی نیست؛ سنگ میشه، می‌چسبه به استخوونات و هر قدمی که برمی‌داری، درد می‌کنه. من دقیقاً همونجام. هیچ‌کس نمی‌دونه چندبار از بس فشار روم بوده نفس‌هام کوتاه شده، اما صبح دوباره بلند شدم چون چاره‌ای نبود جز ادامه دادن. آدم وقتی درد می‌کشه، بزرگ نمی‌شه… می‌سوزه.…

یه غریبه امد از راه با من آشنا شد با تمام خستگی هاش با من هم صدا شد خونه ی دل از محبت گرم و با صفا شد به غرور گذشته رسیدم به هوای گذشته پریدم چی بگم ندونستم که غریبه هر چی باشه یه غریبه است ندونسته دلم به غریبه سپردم اون غریبه رو ساده شمردم گول چشم سیاهشو خوردم

چیه این دلتنگی؟ شما خوبی، همه‌چی ردیفه، ولی تا دلتنگ میشی، از کار میوفتی. انگار دست‌و‌پاتو ازت می‌گیرن. فقط آدم دلتنگ می‌فهمه نزار قبانی چی میگه: که من احساس ناتوانی نمی‌کنم، مگر وقتی دلتنگ تو می‌شم .

Did I let you down? Did I bring your pain? Should I carry guilt or let the silence reign? Still hold your hand in dreams I keep Still whisper prayers when I can′t sleep One day I'll speak me soul out loud When me knees fall low to the sacred ground

[media, no text]

دفترچه تلفن من پر از اسم‌های جور واجوره ! اما وقتی دنبال کسی می‌گردم که باهاش چند کلمه بتونم حرف بزنم، می‌بینم که به صورت مفتضحانه‌ای هیچ‌کس رو ندارم ! و اون اعدادی که جلوی اسم‌ها نوشته شده ، مثل اعدادی که روی یه چک بی محل نوشته شده، بی ارزش و مسخره هستن ..!

امروز از هم گسستم

امروز از هم گسستم اگه بال و پر شکستم و به پرتگاه غم رسیده گامهای من چو غرق خاطراتم و غریق بی نجاتم و بی خواب و زابراهم و طوفان حال من تاریکم فردا سراغ من بیا یک روز زیبا سراغ من بیا فردا سراغ من بیا

اگر دردی بزرگ در سینه دارید اما در ظاهر آرام و صبور ایستاده‌اید و به دیگران لبخند می‌زنید و نمی‌گذارید کسی از آن آشوبِ پنهان در دل‌تان باخبر شود، بدانید که به سطحی از پختگی و کمال رسیده‌اید که نصیب هر کسی نمی‌شود. این سکوت از ناتوانی نیست بلکه نشانه‌ی عظمتِ روحی است که آموخته است رنج را به جای فریاد…

[media, no text]

کاش می‌شد؛ آدمی، گاهی... فقط گاهی... به اندازه نیاز بمیرد، بعد بلند شود خاک هایش را بتکاند اگر دلش خواست برگردد به زندگی‌ دلش نخواست بخوابد تا ابد...