اول از همه سلام عزیزِ من. 🍁☕
انقدر با جزئیات و دقیق احساست رو وصف کردی که منم سنگینیِ این سردرگمی، حسِ گُم شدن بعد از تغییرِ و تنهاییت رو لمس کردم..
میخوام اینو دقت کنی که وقتی مسیرت رو عوض میکنی، در واقع داری تمامِ ساختارِ فکری و هویتت رو از نو میسازی و طبیعیه که تو این مسیر احساسِ درموندگی و ترس از «اشتباه کردن» به سراغت بیاد.
این نُشخوار فکری و دائم تحلیل کردنِ مسیر هم یه مکانیسم دفاعیه که مغز وقتی خیلی خسته میشه برایِ فرار از اضطراب و ابهامِ مسیر ناشناخته سراغش میره.
مغزِ ما آدما امنیتِ مسیرهای آشنا رو به سردرگمیِ ساختنِ یه راهِ جدید ترجیح میده و اینو بارها تو پست‌های متفاوت گفتم.
همه اینا رو گفتم که بهت بگم حقیقت اینه که احساسِ گم شدن تو این سن و تو این نقطه از تغییر، اصلاً نشونه‌ی شکست نیست بلکه این حس بخاطر رشد و پیدا کردنِ صدای درونیته حتی اگه تو همین لحظه هیچ نشونه ای تایید نکنه این رُشد رو.. ♥️
جای اینکه خودت رو زیر فشارِ مقایسه و ترس از نرسیدن به هدف‌هات اذیت کنی، دست از زندگی تو دنیای ذهنت بردار و بیا تو واقعیت.
به خودت اجازه بده که بدونِ اطمینان به مسیرت، جلو بری و مدام دنبالِ علائم تایید نگردی.
2
1۱۹ آبان ۱۴۰۵ ۱۲۰ ۳
