𝔸𝕟𝕖𝕞𝕠𝕚𝕒

ما نسلِ دویدن‌های بی‌پایان بودیم. جاده‌هایی را رفتیم که هیچ‌کدام به مقصد نمی‌رسید، اما یاد گرفتیم که زیبایی در “رسیدن” نیست، در همان لرزشِ زانوهایی است که با وجود خستگی، هنوز هم فرمانِ رفتن می‌دهند. ما زخمی هستیم، اما از پا نیفتاده‌ایم…🤍🌱

‏من واسه زندگیم کاری نکردم ؟ من نعش خود بر شانه کشیدم و گریه کردم.

دو ساعت اجتماعی ام و دو ماه سراغ کسی رو نمیگیرم!

دیگر خبری از "می‌گذرد" نبود؛ هر غمی آمد کماکان ماند.

تنها خودت می‌دانی که چقدر رنجیده‌ای، و چقدر آدم‌ها ناامیدت کرده‌اند.

- بله آقای چاوشی . . سینه‌ای ك اسمشو فریاد میزد بعدِ او سینه‌ی قبرستونه دیگه.

سخت گرفتیم. اونقدرا هم نمی‌ارزید.

اگه انسان زنده‌ای نبودم بیشتر خوش می‌گذشت.

بهت می‌گم می‌گذره و سال‌هاست که نگذشته و هر روز صبح از یه مرگ جدید، متولد می‌شم.

- غم‌هایی ك گریه نشد . . به لرزش دست ، موی‌ِ سفید و معده درد تبدیل شد.

تا قرن ششم اسم این درخت "بید آویخته" بود اما بعد از اینکه نظامی داستان لیلی و مجنون رو به فارسی نوشت و مجنونش شد نماد کسی که از درون شکسته خم شده ولی هنوز عاشقه شد "بید مجنون"

Hanoozam ~ Music-Fa.Com

درست وسطِ زندگی نشسته‌ام؛ صبور، غمگین، امیدوار، خسته و ادامه دهنده و ادامه دهنده ᵕ.ᵕ🌱

-‏‌كل الذي أوجعني، صنعني. . هرآنچه مرا به درد آورد،مرا ساخت!✨🌱

ما از سال ۹۸ به اینور زندگی نکردیم، فقط داشتیم از مرگ فرار میکردیم.