𝔸𝕟𝕖𝕞𝕠𝕚𝕒: post #243 — TG.ME

ما نسلِ دویدن‌های بی‌پایان بودیم. جاده‌هایی را رفتیم که هیچ‌کدام به مقصد نمی‌رسید، اما یاد گرفتیم که زیبایی در “رسیدن” نیست، در همان لرزشِ زانوهایی است که با وجود خستگی، هنوز هم فرمانِ رفتن می‌دهند. ما زخمی هستیم، اما از پا نیفتاده‌ایم…🤍🌱

June 19, 2026 34