نشریه دانشجویی «ترنج»

-در سایه حقیقت‌جویی بیرونی...

چهار عنصرِ نور، سایه، بافت و خط رو از دریچه‌ی نگاه خودتون ببینید، روایت کنید و با خلق اثری متفاوت، شانس برگزیده‌شدن و دریافت جایزه رو داشته باشید.✨

کوچک که بودم، ماه همیشه دنبالم می‌کرد. هر قدمی که من برمی‌داشتم، او هم یک قدم به سمتم می‌آمد، اما نمی‌دانستم چرا هرگز به هم نمی‌رسیم. برایم جالب بود همان‌قدر که من دوستش داشتم، او هم دوستم داشت، پیگیرم بود و تقریباً همه‌جا با من بود؛ از آسمان صبح‌های روشن و بی‌ابر مهر وقتی به مدرسه می‌رفتم، تا شب‌هایی که مادربزرگ قصه می‌گفت و روی دامنش خوابم می‌برد. ماه همیشه بود؛ هر لحظه نزدیک‌تر از قبل. این تصویر مدت‌ها بود از ذهنم پاک شده بود تا روزی که این بیت از مهدی فرجی را خواندم. دوباره یاد رفاقتم با ماه افتادم: «مثل شب، قصه‌های قدیمی روی زانوی مادربزرگی لحظه‌هایی که خیلی طبیعی‌ست ماه تا سطح ایوان بیاید» آن شب‌ها ماه واقعاً تا سطح ایوان می‌آمد، یا دست‌کم من این‌طور فکر می‌کردم. حالا اما هرچه فکر می‌کنم، به نظرم ماه دیگر سمتم نمی‌آید. شاید به خاطر مطالعه علوم باشد؛ علومی که یادم دادند ماه به دور زمین می‌چرخد، نه دور من و زمین هم به دور خورشید می‌گردد، نه آن‌طور که من خیال می‌کردم همه‌چیز برای رسیدن به من در حرکت است. حالا دیگر می‌دانم ماه میلیون‌ها کیلومتر از من فاصله دارد و قرار نیست خودش را تا سطح ایوان مادربزرگ برساند. می‌دانم چرا وقتی در ماشین حرکت می‌کنم، ماه را همچنان کنار خودم می‌بینم و می‌دانم که خطاست، اما دانستن، همیشه حال آدم را خوب نمی‌کند. هنوز شب‌هایی هست که ماهِ آن سوی ایوان سمتم می‌آید. می‌دانم او در مدار خودش می‌گردد، اما باز برایم همان ماه است؛ در تلاش برای رسیدن. راه‌هایمان از هم جداست اما گاهی نگاه‌مان به هم می‌افتد؛ لحظه‌هایی که خیلی طبیعی‌ست ماه تا سطح ایوان بیاید.

جاهایی که دل‌ِمان جا می‌ماند...

برای همه، فقط یک صندلی‌ام؛ همان صندلی فلزیِ قدیمی که سال‌هاست گوشه‌ی سالن انتظار اداره، زیر پنجره‌ی نیمه‌باز جا خوش کرده‌ام. نه کسی مرا تمیز می‌کند، نه کسی می‌پرسد چند سال است اینجا نشسته‌ام.
اما من، بیشتر از هرکسی این اداره را می‌شناسم.
من صبح‌ها زودتر از همه بیدار می‌شوم.
هنوز هوا بوی خواب می‌دهد که صدای کلید نگهبان در قفل می‌پیچد. در باز می‌شود و اداره، با همان بوی کاغذ و چای مانده و دستگاه کپی، آرام‌آرام جان می‌گیرد.
اولین مسافر من، تقریباً همیشه همان پیرمرد است.
پوشه‌ای نخ‌نما زیر بغل دارد و هر بار که می‌نشیند، اول به ساعت دیواری نگاه می‌کند، بعد به در اتاق شماره‌ی سه.
انگار جواب تمام سال‌های انتظارش پشت همان در پنهان شده است.

امروز هم آمد.

نشست و زیر لب گفت:
«خدا کنه این دفعه کارم راه بیفته.»
من دلم می‌خواست چیزی بگویم.
دلم می‌خواست بگویم: «پیرمرد، چند سال است همین جمله را تکرار می‌کنی.»
اما صندلی‌ها زبان ندارند.
ما فقط وزن آدم‌ها را تحمل می‌کنیم؛
غمشان را، خستگی‌شان را، عصبانیت‌شان را و گاهی اشک‌هایشان را.

نزدیک ظهر، مرد جوانی آمد. چند بار با عصبانیت شماره‌ی نوبتش را نگاه کرد و زیر لب به زمین و زمان غر زد.
کارمند پشت باجه، برای سومین بار پرونده‌اش را برگرداند.
مرد با خشم گفت:
«شما اصلاً آدم‌ها رو نمی‌بینید! فقط پرونده می‌بینید.»
کارمند چیزی نگفت.
مرد رفت.
اما من دیدم که چند دقیقه بعد، همان کارمند سرش را روی میز گذاشت و آرام گریه کرد.
هیچ‌کس ندید.
جز من.

شاید آدم‌ها اشتباه می‌کنند وقتی فکر می‌کنند کارمندها فقط پشت میزهایشان می‌نشینند و مُهر می‌زنند و امضا می‌کنند.
آن‌ها هم آدم‌اند.
فقط یاد گرفته‌اند گریه‌هایشان را پشت درِ اتاق جا بگذارند.
عصرها، وقتی اداره خلوت می‌شود، صداها آرام‌تر می‌شوند. صدای کشیده شدن صندلی‌ها، بسته شدن پرونده‌ها و خداحافظی‌هایی که بیشتر شبیه خسته نباشیدند.
اما من هنوز اینجا می‌مانم.
فردا دوباره پیرمرد خواهد آمد.
دوباره کسی عصبانی خواهد شد.
دوباره کسی با عجله وارد می‌شود و کسی با چشمانی خسته بیرون می‌رود.
و من دوباره شاهد خواهم بود.
شاهدِ آدم‌هایی که برای یک امضا، یک مُهر، یک نامه یا یک جواب به اینجا می‌آیند؛ اما چیزی که با خود می‌آورند، هیچ‌وقت در پرونده‌هایشان نوشته نمی‌شود.

ترس.
امید.
خستگی.
دلتنگی.
و گاهی، یک دنیا آرزو.

سال‌هاست اینجا نشسته‌ام و به یک حقیقت ساده پی برده‌ام:
اداره‌ها از میز و صندلی و پرونده ساخته نشده‌اند؛ از آدم‌هایی ساخته شده‌اند که هرکدام، پشت یک پوشه‌ی کاغذی، یک زندگی پنهان کرده‌اند.
و شاید عجیب‌ترین بخش این اداره، جایی نباشد که پرونده‌ها در آن بایگانی می‌شوند؛
شاید عجیب‌ترین بخشش همین گوشه‌ی ساکت سالن باشد...
جایی که من نشسته‌ام؛
صندلی‌ای که هیچ‌کس نمی‌بیند،
اما اگر زبان داشتم،
برای هر آدمی که روزی اینجا نشسته، یک داستان داشتم.

در شبستانِ غربتِ سامرا...🖤

آفتاب ظهر تن کوین را خیس کرده بود. روی علف‌های خشک صحرا قدم‌هایش خش‌خش صدا می‌کرد و دوربین توی گردنش هنوز سنگینی.
از صبح عکس‌های زیادی گرفته بود؛ از جسدهای انباشته روی هم، بچه‌هایی که از قحطی، چیزی نمانده بود استخوان‌شان از پوست بیرون بزند و چشم‌هایشان که منتظر بود. منتظر غذایی گرم، جایی نرم برای خوابیدن یا چشم‌هایی که ببینند. کوین به بیشترشان نزدیک شده بود. اما نه تا جایی که می‌خواست، تا جایی که می‌توانست؛ آنجا که بیماری منتقل نمی‌شد.
چشم چرخاند بین علف‌ها. نگاهش لحظه‌ای ایستاد. پاورچین پاورچین رفت نزدیک پسرک‌؛ تا آنجا که می‌توانست. تن نحیف و کوچک پسرک خمیده بود روی خاک. به زور خودش را می‌کشاند توی مسیر. کوین رد قدم‌هایش را گرفت. به مرکز غذایی که سازمان ملل به‌طور موقت ایجاد کرده بود می‌رسید؛ اگر می‌رسید.
زانو زد روی زمین و دوربین را چرخاند. حالا توی قاب هم مسیر حرکت پسرک به مرکز غذا می‌رسید. با حرکت انگشت‌هایش نور و رنگ را بهتر کرد. همه‌چیز برای ثبت همان قابی که می‌خواست، آماده بود که صدای پر زدن و فرود آمدن چیزی را شنید. سرش را برگرداند. ناباور، خیره شد به بال‌های بلندش. در سمت چپ پسرک پنجه می‌کشید روی زمین. نگاه تیزش پسرک را نشانه می‌رفت و بال‌های نیمه‌بازش آماده‌ی آن‌لحظه بود؛ لحظه‌ای که دیگر نیاز نبود انتظار بکشد.
کوین همان جا که بود، ماند. دوربین را بالا گرفت. شاید قابش میان خانه‌ای که کودک از آن آمده بود یا مرکز غذایی که می‌خواست برسد، رفت‌وآمد کرد، شاید هم نکرد. انگشتش که شاتر را لمس کرد، پسرک همان‌جای قاب ماند که بود؛ کنار لاشخور.
چند روز بعد، کوین فاصله‌ را پشت سر گذاشته بود، رسیده بود خانه. نیویورک تایمز توی دستش بود و با ولع ورقش می‌زد تا برسد به صفحه‌ای که باید. رسید. به پشت، خودش را رها کرد روی تخت و عکس را که با عنوان «کودک و لاشخور» چاپ شده بود، گذاشت روی تنش. چشم‌هایش را بست و گذاشت شیرینی آنچه دیده بود، حل شود توی نگاهش. چندثانیه بعد، چشم‌هایش را باز کرد و مجله را آورد بالا. خیره شد به عکس. شیرینی چند ثانیه قبل، ته‌نشین شد کفِ کف نگاهش. اولین‌بار خودش بود که زودتر از بقیه پرسید: «پسرک حالا کجای فاصله‌ی مرگ و زندگی ایستاده؟»
-بر اساس عکس «کودک و لاشخور» کوین کارتر.