نشریه دانشجویی زیتون

یکی از خطاهای رایج در نگارش رسمی و دانشگاهی، جمع بستن برخی واژه‌های فارسی با پسوند « ـات » است.

در نثر معیار فارسی، بهتر است واژه‌های فارسی با نشانه‌های جمع فارسی («ها» یا «ان») جمع بسته شوند و از به‌کار بردن «ـات» برای آن‌ها، مگر در مواردی که کاربردشان تثبیت شده است، پرهیز شود.

❌ پیشنهادات 👈 ✔️ پیشنهادها

❌ گزارشات 👈 ✔️ گزارش‌ها

❌ گرایشات 👈 ✔️ گرایش‌ها

❌ سفارشات 👈 ✔️ سفارش‌ها

❌ خواهشات 👈 ✔️ خواهش‌ها

در نگارش علمی و رسمی، برای واژه‌های فارسی تا حد امکان از جمع‌های فارسی («ها» و «ان») استفاده کنید. این شیوه با نثر معیار فارسی سازگارتر است و متن را روان‌تر و یکدست‌تر می‌کند.

🥇نفر اول: آقای شاهین پوررضایی
🥈نفر دوم: خانم فاطمه حسن زاده
🥉نفر سوم: خانم سیده حنانه آل یاسین

📱برنده‌های عزیز، برای دریافت لینک دعوت کارگروه ادبی زیتون، به آیدی زیر پیام بدید
📬@Zeytoon_pub

بشنو از من چون شکایت می‌کنم
از نبود برق صحبت می‌کنم...

تو رفتی و نمی‌دانی چه شب‌هایی سحر کردم
به هر سو بی‌تو افتادم، به هر سو چشم‌تر کردم
دلم را در غمت گم کردم و دیگر نمی‌دانم
که با این بی‌پناهی‌ها چه باید در سفر کردم

تو رفتی و نمی‌دانی چه شب‌هایی سحر کردم
خیال و خاطراتت را چه شب‌ها زیر و رو کردم

دلم تنگ است و حرف‌هایت، به یادم روز و شب مانده
برای لحظه‌ای دیدار، تو را من آرزو کردم

برایم سخت دشوار است، برفتم قعر تنهایی
تو و آغوش سرد خاک چنین باور نمی کردم

تو رفتی و نمی‌دانی چه شب هایی سحر کردم
نمی‌دانی که در هجرِ تو جانم را هدر کردم

به شوقِ دیدنِ رویت، ز دنیایم سفر کردم
به اوهامی نگاهت را به لبخندی بدل کردم

به پایِ تو، تمامِ هستی‌ام را ریختم، اما…
به یغما رفت چشمم بس که در راهت نظر کردم

تو رفتی و نمی‌دانی چه شب‌هایی سحر کردم

دل و جانم رها کردی ندانستی چه بر کردم


حیاتم را به دور از تو تهِ غم‌ها سپر کردم

ولی رفتی، ندانستی که قلبم را چه در کردم


به یادت هر نفس را با سفر همراهْ نظر کردم

نگاهت رفت و من با ابر بارانی سفر کردم


دل از غم‌های بی‌تو تار و پودش را دگر کردم

به پایان آمد این دفتر، ولی بی‌تو به سر کردم

تو رفتی و نمی‌دانی چه شب‌هایی سحر کردم
برای دیدن رویت چه نذرهایی که من کردم

«تو رفتی و نمی‌دانی چه شب هایی سحر کردم»
نهال خاطراتت را خودم هرشب تبر کردم…

چه کنم با این رنج
چه کنم با این درد
که خودم این چنین خود را دچارش کردم
تو رفتی و نمی‌دانی چه شب‌هایی سحر کردم .....

تو رفتی و نمی‌دانی چه شب‌هایی سحر کردم
و من با داغ دوری از چه غم‌هایی گذر کردم

تو رفتی و پس از تو مانده‌ام در قعر تنهایی
به یادت در خیالم با غمت تنها سفر کردم

تو رفتی و نمی‌دانی چه شب هایی سحر کردم
تمام سال‌ را دنبال یک لحظه به سر کردم

همه فکرم درون لحظه بدرود جا مانده
من آرام را امشب دوباره در به در کردم

گمان کردی که رفتی و من دیوانه آرام است؟
خودم را صبح تا مغرب اسیر دردسر کردم

چرا این آتش عشقم به جای مرگ، له له زد؟
کویر خشک قلبم را برایت پر گهر کردم

درون خواب و با رویا تو را می‌دیدم و انگار
تمام این ندیدن‌ها از احساسم به در کردم

تو رفتی و نمی دانی چه شب هایی سحر کردم
بدون تو از این شهر پر از ماتم سفر کردم

تو رفتی و نمی‌دانی چه شب هایی سحر کردم
برای دیدن رویت، هزاران بار خطر کردم

تو رفتی و نمی دانی چه شد با قلب غمگینم
نشستم گوشه ای تنها تو را در خواب میبینم

حسن زاده به من گفتا بیا یک سر به شهرداری
نمی‌داند که در قلبم ندارم جز وفاداری!

تو رفتی و نمی دانی که در کنکور درگیرم
میانِ تست و تحلیلم، ز عشق و عاشقی سیرم

تو رفتی و نمی‌دانی چه شب‌هایی دعا کردم
کتک خوردم ز داداشت، غلط کردم، خطا کردم


خیابان های رضوانشهر بدون تو چه دلگیرست
در این شب های بارانی ز هجرانت دلم پیرست

تو رفتی و نمی دانی پس از تو تا کجا رفتم
زدم قیدِ جوانی را، به طرحِ جان‌فدا رفتم

<<تو رفتی و نمی‌دانی چه شب هایی سحر کردم>>
چه شب هایی گذشت و من ، فقط با گریه سر کردم

یقینا تا قیامت از خودم هر روز میپرسم
چگونه بی تو از گرداب تنهایی گذر کردم

من ان پیغمبری هستم که اعجازم فقط آه است
خودم با اه سوزانم دلم را شعله ور کردم

تورا هر شب تو را هر روز ، تو را در خواب میبینم
تمام عمر را در حسرت دیدار سر کردم

برای من که میمیرم بدون تو ، نفس یعنی
اگر هم زنده ام بی تو ، بدان شق القمر کردم