عموحسن میگوید: قدرت، احتیاج به محبّت دارد.
قدرتی که با آن محبّت نباشد، قدرت نیست، زور است؛ و زور تو را به زمین گرم میزند.
این عراقیها، میدانی چرا به این روز افتادند؟
چون در روزگار قدرتشان، جُز بیرحمی، هیچ نکردند.
امریکا هم همینطور است.
من نمیگویم همیشه باید رحیم بود. نه. رحمان مطلق، خداست. به خرّمشهر که رسیدی معنی حرفم را خیلی خوب میفهمی: جوان خرّمشهری را خدا از ترحّم نسبت به دشمنان، معاف کرده است.
امّا، با همهی اینها، قدرت، احتیاج به ترحّم دارد و محبت.
بخشی از روایت نادر ابراهیمی از حضورش در جبهههای جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۶۵
[با سرودخوانِ جنگ در خطّهی نام و ننگ]
#بازگفت