اتفاقا ارزش نمایش در همین امتناع از صدور حکم نهایی است.
او مخاطب را مجبور میکند سامانتا را بشنود؛ اما شنیدن به معنای بخشیدن نیست. این تمایز مهم است.
جامعه باز نیز بدون توانایی شنیدن روایتهای متناقض، به جامعهای مبتنی بر داوریهای قطعی تبدیل میشود. The Mistress نشان میدهد که پشت یک عنوان ساده ــ «معشوقه» ــ میتواند انسانی با تاریخ، میل، ترس، خودفریبی و نیازهای واقعی وجود داشته باشد.
و شاید مسئله اصلی نمایش همین باشد:
آیا میتوان دیگری را فهمید، بدون آنکه لزوما او را تبرئه کرد؟
منابع
Arnold Wesker, The Mistress, 1988.
Arnold Wesker, official chronology and play description.
Harry Ransom Center, University of Texas at Austin, Arnold Wesker Manuscript Collection MS-04470.
Arnold Wesker, Wesker Plays: 2: One-Woman Plays, Methuen Drama, 2001.
One-Woman Plays, Penguin, 1989.
@theopensociety
