کم شدنِ علاقه و توجه دردناک است،
اما وقتی این تغییر بدون هیچ توضیحی اتفاق میافتد، بسیار دردناکتر و فرسایندهتر است.
چون یک «برو»ی صریح، با همه تلخیاش، دستکم واقعیت را روشن میکند. اما صدایی که سردتر میشود، تماسهایی که کمتر میشوند، جملههایی که رنگِ فاصله میگیرند و تماسهایی که بیپاسخ میمانند، طرف مقابل را در دلِ بلاتکلیفی و ابهام گرفتار میکنند.
آدم کمکم شروع میکند به پرسیدن:
«نکنه من کاری کردم؟»
«نکنه اشتباه برداشت کردم؟»
«اگه کمی بیشتر صبر کنم، درست میشه؟»
و در این فرایند، درد فقط از بیرون نمیآید،
با نشخوار فکری و درگیری آدم با خودش، از درون بزرگتر و فرسایندهتر میشود.
14
6September 3, 2026 239 2
