۱۰ خرداد بود، فینال جام حذفی.
به عشق پرسپولیس، پروازم رو جابهجا کردم که این بازی رو توی استادیوم باشم.
دقیقهی ۹۰+۱۱، تیم تو گل مساوی رو زد،
تو از خوشحالی اشک میریختی.
بازی رفت وقت اضافه.
اواخر نیمهی اول وقتهای اضافه، تیم من گل برتری رو زد،
و چند متر اونطرفتر از تو ، من درست همون شادیای رو تجربه کردم که چند دقیقه قبل تو تجربه کرده بودی.
تا چند وقت پیش فکر میکردم اون شب یکی از بهترین شبهای زندگیمه.
اما امروز که بهش فکر میکنم، فقط یه آرزو دارم:
کاش اونشب من جای تو ناراحت رفته بودم خونه.
کاش اونشب پرسپولیس نمیبرد.
کاش پرسپولیس دیگه هیچوقت هیچ دربیای رو نبره، فقط تو برگردی.
20
3
2September 2, 2026 310 4
