یه اعتراف تلخ:
در وضعیت اقتصادی امروز ما،
اینکه آدم فرصت داشته باشه به مشکلات روانیش فکر کنه و برای درمانشون وقت و هزینه بذاره، خودش یک امتیاز طبقاتی محسوب میشه.
وقتی تمام دغدغهت اجاره، بدهی و زنده موندنه، دیگه فرصتی برای رسیدگی به خودت نمیمونه.
برای همین، حتی امکان فکر کردن به رنجهای روانی و پرداختن به اونها هم برای همه به یک اندازه فراهم نیست، چه برسه به رواندرمانی.
