(𝗗𝗼𝗻𝗲)تئـاتر عُـشـاق

_ببـوس، مرا ببوس و زندگانی ام را جـانِ دوباره ببخش.
لبـهایت را در تک به تک سلول ها و اجزایِ بدنـم حرکت بده، بگذار مانند دانه ای شوند که با بوسه هایت جـوانه میزنند.
با دست هایَت ماهـرانه در جای جایِ من بنـواز، آن طور که دوست داری برایت میخـوانَم.
هر بار همانند بار اول با هر لـمس و احساس تو، تپش های قلبم را حس نمیکنم.
بـهشت و جـهنم فرقی ندارد، گویی پـرواز کرده ام.
در هر لحظه و هر جا؛
میخواهم صبـرم را امتحان کنی، میخواهم تـاب نیاورم در برابر خواسته هایت.
آنگونه ببوس که بدانم حتی اگر دنـیا به آخر برسد، تو به پیش مـن می آیی و در آغـوشت جان میدهم.

بوسـه گاه

_عمـرِ درختان در گذر فصـل ها تمام میشود و با ریختن برگ هایِ پاییـزی و نارنجی، خالی از هر لبـاس میشوند.
عمرِ من اما با شمارش روز هایی که من را پشت سر گذاشتی، پـوچ میشود.
احساسـاتم همچون لباسِ درختان در زمین فرو مینشینند و از بین میروند.
صدایـم کن، من را بشـنو، بگذار این لباس رنگـارنگ و گرم، جایش را به این رختِ عـزایِ بی روح و سـرد بدهد.
قلب یـخ زده ام را در کنار آتش وجـودت نگه دار.
محبـوبِ بی رحـمِ من؛
به من زخـم زدی و من آنها را عمیـق تر کردم.
خواستم از تو، چیزی جز یک جفت چشـمان اَشکـین به یادگار داشته باشم.
رویِ برگ های عمـرم قدم بزن و به صدای دلنشین آنها گوش بده.
من پاییـز و زمسـتانم را برای خود جا گذاشته ام و بهـار و تابسـتانم را با عشقی فراوان فدایِ وجـودت کردم.
نگذار کسی فصل های من را از تو بگیرد و بـاران و بـرف را در قبال برایت بگذارد.

جانـانِ سـردِ من